เมื่อได้ยินคำสั่งจากซวอลเตอร์ ข้ารับใช้ทั้งหมดก้มหัวลงด้วยความนอบน้อม
ประกายความหวังอันริบหรี่ได้กลับคืนมาเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขาต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อยืนหยัดรับมือกับศัตรูให้ได้
ในตอนนั้นเอง แรนดอล์ฟก้าวออกมาพร้อมพูดขึ้น
“เดี๋ยวก่อน! แล้วทหารรับจ้างที่ดยุกรวบรวมมาล่ะ? เราไม่ควรรวมพวกเขาเข้ากับกองกำลังหลักหรือ?”
สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องที่กิสเลนอีกครั้ง
ซวอลเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เจ้าคงไม่มีความคิดจะยอมทำตามอยู่แล้วใช่ไหม?”
“ข้าจะปฏิบัติการแยกจากกองกำลังหลัก”
“เจ้านี่จะฟังคำสั่งข้าสักครั้งบ้างไหม?”
“ข้าขอโทษ”
คำตอบของกิสเลนหนักแน่น ไม่มีวี่แววว่าจะเปลี่ยนใจ
แรนดอล์ฟขมวดคิ้ว
เขาเคยตั้งใจจะยึดอำนาจการควบคุมกองทหารรับจ้างมาไว้ในมือ แต่เมื่อกิสเลนกลับมาพร้อมชัยชนะ เขาก็ไม่มีข้ออ้างใดที่จะทำเช่นนั้นได้อีก
ซวอลเตอร์ซึ่งยังคงระงับความโกรธเอาไว้ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“อย่างน้อยที่สุด เจ้าต้องปฏิบัติตามแผนรบ”
“ข้าทราบดี แต่…”
“อะไรอีกล่ะ?”
“ข้าขอรับหน้าที่ป้องกันประตูเมืองเอง”
“ประตูเมือง?”
“ใช่”
ซวอลเตอร์หรี่ตาลง ขณะที่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้
‘หรือเขาจะพยายามรักษากองกำลังตัวเอง? เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?’
