น้ำเสียงของกิสเลนยังคงราบเรียบ ก่อนที่ขวานในมือจะเหวี่ยงลง
ฉึก!
“ชีวิตของเจ้า”
กิสเลนเดินกลับเข้าปราสาท โดยมีเสียงหัวเราะอันยินดีของเหล่าทหารรับจ้างในชุดเกราะดังกึกก้องอยู่เบื้องหลัง
ทุกคนในปราสาทเมื่อเห็นกิสเลนเดินเข้ามา ต่างพากันก้มหน้าหลีกทางให้
รอยเลือดหยดเป็นทางยาวตามพื้นทุกย่างก้าวที่เขาเดินผ่าน
ร่างของเขาชุ่มโชกไปด้วยเลือด ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเช็ดมันออก
ทว่าที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่คราบเลือด แต่เป็นดวงตาของเขา
มันเย็นชา ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง
หากในแววตานั้นเต็มไปด้วยความกระหายเลือด มันอาจจะไม่น่ากลัวเท่านี้
ในอดีต กิสเลนเป็นเพียงเด็กเอาแต่ใจที่ใครๆ มองว่าเป็นปัญหา แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไป กลายเป็นชายผู้ซึ่งใครๆ ก็ไม่กล้าแม้แต่จะต่อต้าน
ปัง!
กิสเลนผลักประตูห้องประชุมเปิดออก เดินเข้ามาโดยไม่ลังเล
ซวอลเตอร์และเหล่าขุนนางที่กำลังประชุมกันอยู่ ต่างหยุดชะงักและจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง
ดยุกซึ่งพวกเขาคิดว่าได้หนีไปแล้ว กลับมาแล้ว
และเขามาพร้อมกับคราบเลือดทั่วร่าง ราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิ
“เ-เจ้าไปทำอะไรมา?” ซวอลเตอร์ถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
กิสเลนไม่ตอบ เพียงแต่โค้งศีรษะเล็กน้อยแทนคำทักทาย ก่อนจะวางกล่องเปื้อนเลือดลงบนโต๊ะ
เหล่าขุนนางต่างมองกล่องนั้นด้วยความงุนงง
จากนั้นเสียงของกิสเลนก็ดังก้องไปทั่วห้อง
