สายตาเย็นชาปราศจากความรู้สึกของกิสเลนเหมือนนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อว่าเหมาะสมจะกำจัดหรือไม่
“ชื่อของเจ้า”
“บะ…บารอนพาฟโร… แล้วท่านคือใคร?”
“กิสเลน เพอร์เดียม”
“กิสเลน…? ท่านดยุกแห่งเพอร์เดียม?”
พาฟโรอ้าปากค้าง
เขาเคยได้ยินชื่อกิสเลน ชายคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเกเรในดินแดนเหนือ เช่นเดียวกับกิลมอร์ บุตรชายของดิกัลด์
แต่ตอนนี้ชายคนเดียวกันนี้กลับนำทัพโจมตีอย่างกล้าหาญและสังหารกองกำลังมากกว่าพันนาย?
มันช่างเกินกว่าที่จะเชื่อได้
แต่แน่นอน เขาไม่กล้าพูดสิ่งนี้ออกมาต่อหน้ากิสเลน
พาฟโรรีบก้มศีรษะต่ำทันที
“ท่านดยุก ได้โปรดรับคำยอมแพ้ของข้า ข้าเชื่อว่าท่านจะได้ประโยชน์ ข้าสามารถจ่ายค่าไถ่ให้ท่านได้มากมาย”
แต่กิสเลนกลับตอบด้วยคำพูดที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้อง
“ข้าคิดอยู่นาน แต่ข้ากลับจำเจ้าไม่ได้เลย”
“มะ…หมายความว่าอย่างไร?”
“หมายความว่าเจ้าไม่สำคัญพอจะอยู่ในความทรงจำของข้า และไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม”
พูดจบ กิสเลนคว้าผมของพาฟโรดึงขึ้น ก่อนจะยกขวานของเขา
“อ๊าก! ได้โปรด ข้ายอมจ่ายค่าไถ่! ข้าจะให้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ!”
“ข้าไม่ทำข้อตกลงกับคนอย่างเจ้า”
“แต่ว่า… ข้าเป็นขุนนาง! ท่านควรเคารพธรรมเนียมสงคราม!”
“ในสนามรบ ไม่มีธรรมเนียมอะไรทั้งนั้น”
คำพูดของกิสเลนราบเรียบ และใบหน้าของเขายังคงไร้ความรู้สึก
“แต่…เจ้าก็มีบางสิ่งที่ข้าต้องการ”
