“ใช่! เขาพาคนทั้งหมดของเขาแล้วหนีไป!” แรนดอล์ฟตะโกนด้วยความเดือดดาลจนแทบตัวสั่น
โฮเมิร์นพยายามปลอบแรนดอล์ฟให้สงบลง เขาปาดเหงื่อออกจากหน้าผากพลางพูดว่า
“บางที…บางทีเขาอาจออกไปลาดตระเวนก็ได้”
“ใครเขาเอาทั้งกองกำลังหายตัวไปแล้วเรียกว่าลาดตระเวนกันเล่า!”
ในขณะนั้นเอง อัลเบิร์ตเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงตะโกนขึ้นมาด้วยความร้อนรน
“รูนสโตน! พวกเราเพิ่งขุดรูนสโตนชุดใหม่เมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่หรือ? ลองตรวจดูสิว่ายังอยู่ไหม! ถ้ารูนสโตนยังอยู่ บางทีเขาอาจไม่ได้หนีไป!”
โฮเมิร์นพยักหน้าเห็นด้วยทันที
“ใช่แล้ว ใช่เลย ไม่มีใครหนีไปโดยไม่เอาเงินติดตัวไปด้วย รีบไปตรวจดูเดี๋ยวนี้!”
ไม่นานนัก ทหารก็กลับมาพร้อมรายงานผลหลังตรวจคลังส่วนตัวของกิสเลน
“คลัง…ว่างเปล่าครับ”
ใบหน้าของทุกคนแข็งค้าง ความจริงเริ่มชัดเจน แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ แต่จากสิ่งที่พวกเขารู้เกี่ยวกับกิสเลน ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้
หนึ่งในขุนนางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล
“พอคิดดูดีๆ เมื่อเร็วๆ นี้ พวกทหารรับจ้างมักไปมาคลังกิสเลนอยู่บ่อยๆ พวกมันคงไม่ได้ขนรูนสโตนทั้งหมดออกไปในคืนเดียว ดูเหมือนพวกมันจะแอบลักลอบส่งของออกไปทีละน้อยมาก่อนแล้วน่ะ”
หลักฐานอื่นๆ ค่อยๆ ถูกเปิดเผย
“กลางดึก ทหารรับจ้างมักยืนกรานจะเฝ้าประตูปราสาทแทน บังคับให้ทหารของเราถอยกลับไป นั่นคงเพื่อปกปิดการลักลอบขนรูนสโตนออกไป”
