คนที่ถูกพามานั้นคือ อัลฟอย นักเวทย์อีกสองสามคน และวาเนสซ่า
เมื่อเห็นพวกนั้น แรนดอล์ฟกัดฟันกรอดแล้วเดินเข้าไปหา
“อ้อ เจ้าพวกนี้เองที่มันทิ้งไว้ก่อนหนีหัวซุกหัวซุน!”
“เดี๋ยว! ใจเย็นก่อน!” โฮเมิร์นรีบขวางไว้ก่อนที่แรนดอล์ฟจะปล่อยหมัดลงไป
หากเริ่มใช้กำลัง เรื่องราวที่ต้องการคงไม่ได้คำตอบอะไร
โฮเมิร์นเดินไปหาอัลฟอยแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เจ้า! เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านนายน้อยหายไปไหน?”
อัลฟอยที่หงุดหงิดกับการถูกซักไซ้ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“อึก! ที่นี่มันอะไรกัน? เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าเป็นใคร ถึงได้กล้าปฏิบัติกับข้าแบบนี้?”
“เจ้าเป็นใครงั้นหรือ? ก็แค่ทหารรับจ้างต่ำต้อยคนหนึ่งใช่ไหมล่ะ?”
โฮเมิร์นมองอัลฟอยด้วยแววตาดูถูก รอฟังคำตอบจากเขา อัลฟอยทำท่าจะพูด แต่กลับรู้ตัวแล้วรีบปิดปากเงียบ
“ข้า…ข้า…”
อัลฟอยอ้ำอึ้ง ไม่สามารถเปิดเผยความจริงได้ เนื่องจากถูกพันธะสัญญาผูกมัด ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด
“พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์รู้ว่าข้าเป็นใคร!”
ทุกคน รวมถึงซวอลเตอร์ มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ฮึ ไม่มีคนดีๆ ในหมู่คนของเจ้ากิสเลนเลยสินะ”
โฮเมิร์นส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะหันไปหาวาเนสซ่า
“แล้วเจ้าเล่า? เจ้าเป็นทหารรับจ้างด้วยหรือเปล่า? ข้าได้ยินมาว่าท่านนายน้อยให้ความสำคัญกับเจ้ามาก เห็นเจ้ามักอยู่กับเขาในระหว่างการฝึกซ้อม”
