และดิกัลด์ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
‘ตั้งรับในปราสาท หรือออกไปสู้ในสนามรบ…’
ซวอลเตอร์กำลังสับสน
ในทางยุทธศาสตร์ พวกเขาต้องการกำลังพลสามเท่าเพื่อทำลายการตั้งรับ การตั้งรับจึงมีข้อได้เปรียบอยู่
แต่หากไม่มีเสบียงเพียงพอ พวกเขาก็จะหมดแรงและพ่ายแพ้ในที่สุด
ถึงแม้ว่าอัศวินที่มีมานาจะสามารถกระโดดข้ามกำแพงได้ แต่ป้อมปราการที่อ่อนแอของเพอร์เดียมคงไม่อาจต้านทานเครื่องยิงหินของศัตรูได้นาน
‘ถ้าเราได้รับกำลังเสริม เราอาจมีโอกาส… แต่ข้ามัวแต่หมกมุ่นกับการป้องกันชายแดนเหนือมากเกินไป อย่างนี้นี่เอง เราจะจบลงแบบนี้หรือ?’
ดิกัลด์เตรียมเครื่องล้อมมา นั่นหมายความว่ากำแพงที่อ่อนแอของเพอร์เดียมจะต้องพังลงแน่นอน
หากเป็นสถานการณ์ปกติ ซวอลเตอร์อาจพิจารณายอมจำนน
แต่ด้วยเหตุผลแก้แค้นที่ดิกัลด์นำมาอ้าง การยอมจำนนจึงไม่ใช่ทางเลือก ทุกคนในเพอร์เดียมจะต้องถูกสังหาร
แม้แต่ “การยอมจำนนอย่างมีเกียรติ” ที่เหล่าขุนนางชอบพูดถึงก็ไม่ใช่ทางเลือกสำหรับพวกเขาในตอนนี้
‘เราต้องชนะให้ได้ ไม่ว่าด้วยวิธีใด ข้าจะตายก็ไม่เป็นไร แต่ต้องปกป้องทุกคนที่เหลือให้ได้’
ด้วยความมุ่งมั่นที่เกิดขึ้นใหม่ ซวอลเตอร์กวาดสายตามองรอบห้องประชุมก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เตรียมพร้อมสำหรับการรบ เราจะไปพบศัตรูนอกกำแพง”
