“ฉันเองก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ เบลินดา ขอบคุณนะ?”
เรเชลที่กำลังฟื้นตัวอย่างต่อเนื่องจากการรักษา ได้กลายเป็นเพื่อนสนิทกับเอเลน่า
ทั้งสองมีอายุไล่เลี่ยกันและสร้างมิตรภาพที่แน่นแฟ้นอย่างรวดเร็ว พวกเธอจึงมักอยู่ด้วยกันตลอด
“เสียงเอะอะอะไรกันน่ะ?”เอเลน่าถาม
“ก็แค่แขกบางคนกำลังลำบากกับสัมภาระของพวกเขาน่ะค่ะ”เบลินดาตอบเรียบ ๆ
“เหรอ ทำไมไม่เรียกคนรับใช้ล่ะ? มันหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เอเลน่าเดินเข้าไปใกล้กระเป๋า หยิบขึ้นมาสองใบอย่างง่ายดาย
“หืม? ก็ไม่ได้หนักขนาดนั้นเลยนี่”
พวกนักเวทย์อึ้งเมื่อเห็นเอเลน่ายกกระเป๋าได้อย่างสบาย ๆ ด้วยมือทั้งสองข้าง
เบลินดาปรบมือพร้อมแกล้งทำหน้าตกใจ
“โอ้โห คุณหนูต้องออกกำลังกายบ่อยแน่ ๆ เก่งจริง ๆ เลย!”
“เปล่าหรอก ข้าไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย มันไม่ได้หนักมากจริง ๆ เดี๋ยวข้าช่วยดีกว่า เราควรดูแลแขกของเราให้ดีนะ”
เมื่อคุณหนูยอมลงมือเอง พวกสาวใช้ก็ไม่อาจยืนดูเฉยได้ พวกเธอรีบเข้ามาช่วยกันขนสัมภาระ เบลินดาก็ช่วยด้วย
ด้วยแรงคนที่เพิ่มขึ้น งานจึงเหลือกระเป๋าเพียงไม่กี่ใบ
พวกนักเวทย์ที่กำลังรู้สึกอับอายกัดฟันกรอด ก่อนพยายามหอบกระเป๋าที่เหลือ แต่แขนเรียว ๆ ที่ไม่เคยทำงานหนักของพวกเขาก็เริ่มสั่นก่อนจะยกกระเป๋าได้ดีเสียอีก
สุดท้าย โค้ชแมนที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก ก็ก้าวลงมาจากรถม้าและพูดเรียบ ๆ
