ขณะที่กิสเลนเตรียมตัวนำทหารรับจ้างไปยังที่พัก เขาก็ชะงักและขมวดคิ้วเมื่อบางสิ่งดึงดูดความสนใจเขา
“เฮ้อ… พวกนี้อีกแล้วสินะ”
เหล่านักเวทย์เดินชมรอบๆ ปราสาทด้วยท่าทางสำรวจไปมา มือไพล่หลังขณะมองโครงสร้างของตัวปราสาท พร้อมกับพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์
“อืม การออกแบบปราสาทนี้น่าสนใจทีเดียว ดูเหมาะสมกับสภาพอากาศท้องถิ่นดีนะ”
“ถึงจะไม่ได้หรูหรา แต่ก็มีเสน่ห์แบบคลาสสิกในตัวเอง”
“การจัดวางก็ดูมีความเข้าใจในเรื่องของสมดุลและสัดส่วนดีเหมือนกัน…”
แม้คำพูดโอ้อวดของนักเวทย์จะน่ารำคาญ แต่กิสเลนก็พอจะเพิกเฉยได้ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกรำคาญจริงๆ คือสิ่งที่เขาเห็นอยู่ด้านหลังพวกนักเวทย์เหล่านั้น
วาเนสซาย่อตัวลงจัดการขนกระเป๋าใบใหญ่หลายใบลงจากรถม้าเพียงลำพัง
เห็นได้ชัดว่าสัมภาระเหล่านี้หนักเกินกำลังของเธอ แต่เธอก็พยายามกัดฟันทำต่อไป ทว่าความลำบากของเธอไม่อาจปกปิดได้เลย ทุกครั้งที่ขนลงไปได้ไม่กี่ใบ เธอก็ต้องปีนกลับขึ้นไปหยิบกระเป๋าใหม่เพราะยังเหลืออีกมาก
กิสเลนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา หยุดยืนตรงหน้านักเวทย์พลางเอ่ยเสียงเข้ม
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่? ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่ารังแกงวาเนสซ่า”
“เธอถนัดงานพวกนี้ จะปล่อยให้เธอทำก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร”นักเวทย์คนหนึ่งเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
ดูเหมือนว่าตลอดเดือนที่ผ่านมา นักเวทย์แห่งหอคอยจะลืมคำเตือนของกิสเลนไปสิ้น
