ชัดเจนว่าหลังจากที่เขาออกมา นักเวทย์เหล่านี้กลับไปใช้งานวาเนสซาเหมือนคนรับใช้ ทำให้เธอต้องรับภาระทุกอย่างตามที่พวกเขาต้องการ
กิสเลนเรียกวาเนสซาที่กำลังแบกกระเป๋าหนักอึ้งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“วาเนสซา หยุดเดี๋ยวนี้ แล้วมาหาข้า”
“ไม่เป็นไรค่ะ ข้าขอขนของให้เสร็จก่อน—”
แต่เสียงเย็นยะเยือกของกิสเลนขัดเธอทันที
“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นเจ้านายของเจ้า? เจ้าต้องฟังคำสั่งข้าเพียงคนเดียว เข้าใจหรือไม่?”
วาเนสซามองไปมาระหว่างกิสเลนกับนักเวทย์ สีหน้าลังเลและไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไร
กิสเลนยกมือเรียกเธอเข้ามาใกล้ เธอจึงยอมก้มศีรษะและเดินเข้ามาหาอย่างไม่เต็มใจ
“ฟังข้าให้ดี ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าต้องทำตามคำสั่งของข้าเท่านั้น ไม่ต้องฟังใครอีก เข้าใจหรือเปล่า?”
“เข้าใจค่ะ”
เมื่อแน่ใจว่าเธอเข้าใจแล้ว กิสเลนหันกลับไปหาอัลฟอยพร้อมเปล่งน้ำเสียงที่ทั้งหนักแน่นและเด็ดขาด
“ตั้งแต่วันนี้ไป วาเนสซาไม่ใช่คนรับใช้ของพวกเจ้าอีกต่อไป เธอเป็นคนของข้า อย่ามาทำตัวเหมือนที่ผ่านมา ข้าจะปล่อยผ่านครั้งนี้ไป แต่ถ้ามีครั้งหน้า… เจ้าก็เตรียมเอาคอมาเดิมพันได้เลย”
“เจ้ากล้าพูดแบบนี้เพราะแค่หญิงรับใช้ต่ำต้อยคนหนึ่งงั้นหรือ…”อัลฟอยกัดฟันแน่น ความอับอายและความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกจนแทบระเบิด
ที่กิสเลนให้ความสำคัญกับอดีตคนรับใช้มากกว่าตัวเขา ผู้สืบทอดแห่งหอคอย มันเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจยอมรับได้
