สีหน้าของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
ในเวลาเดียวกันนั้น โฮเมิร์น ผู้ว่าการเพอร์เดียมใช้เวลาทุกวันอย่างกระวนกระวายใจ รอคอยการกลับมาของกิสเลน
‘เมื่อไหร่เขาจะกลับมา? ทำไมถึงยังไม่ปรากฏตัวอีก?’
แผนการของเขาที่หวังให้คนอื่นไปขอเงินแทนตัวเองล้มเหลว ทำให้เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องขอเงินโดยตรง แต่ผ่านไปนานถึงหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่ดยุคออกไปขายรูนสโตน และก็ยังไม่มีวี่แววของการกลับมา
‘เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าเขาถูกปล้นระหว่างทาง? หรืออาจจะโดนพวกโจรฆ่า?’
ความคิดอันไม่สบายใจนี้เริ่มเข้าครอบงำจิตใจของโฮเมิร์นจนทำให้เขานอนไม่หลับ
เขามีเหตุผลทุกประการที่จะกังวล เพราะกิสเลนคือความหวังเดียวของเพอร์เดียม—ไม่สิ ไม่ใช่ตัวกิสเลน แต่เป็นรูนสโตนที่เขาพกไปด้วยต่างหากที่ถือเป็นอนาคตของดินแดนนี้
‘ถ้าเขาถูกจับหรือถูกฆ่าไปจริง ๆ ล่ะ? เจ้าคนโง่! เขาควรจะพากำลังพลติดตัวไปมากกว่านี้!’
แน่นอนว่าในความเป็นจริง เพอร์เดียมแทบไม่มีทหารเกินร้อยนายที่จะส่งไปปกป้องกิสเลนได้ในสถานการณ์นี้ แต่โฮเมิร์นยังคงเชื่อว่าแม้เพียงจำนวนเล็กน้อยก็คงดีกว่าไม่มีเลย
‘ถ้าเขาตาย เราก็ยังสามารถขุดรูนสโตนเพิ่มจากเหมืองได้… แต่เดี๋ยวนะ เราไม่มีเงินจ้างแรงงานนี่นา!’
แม้จะกังวลเรื่องความปลอดภัยของกิสเลน แต่ลึก ๆ ในใจ โฮเมิร์นเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะใช้รูนสโตนที่ยังเหลือในเหมืองเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
