“นั่นท่านดยุค! ดยุคกลับมาแล้ว!”
“แล้วทหารที่อยู่ด้านหลังเขาล่ะ? พวกเขาเป็นใคร?”
“เป็นทหารรับจ้างหรือเปล่า? แต่ชุดเกราะกับอาวุธของพวกเขาดูดีเกินกว่าจะเป็นแบบนั้น”
เมื่อข่าวการกลับมาของกิสเลนถึงหู โฮเมิร์นก็รีบวิ่งไปยังประตูปราสาท ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นกองกำลังที่อยู่ข้างหลังดยุค
“นี่มัน…อะไรกัน?”
กิสเลนรั้งม้าของเขาและหัวเราะเสียงดัง
“ท่านผู้ว่าการมารอต้อนรับข้าหรือ?”
“อ้า…เปล่า… ท่านดยุค นี่มันหมายความว่ายังไง? ทหารพวกนี้มาจากไหนกัน?”
“พวกนี้คือทหารที่ข้าจ้างมาเพื่อกำจัดป่าอสูรและปกป้องดินแดน”
“จ-จ้าง? ทหารรับจ้าง?”
“ใช่”
โฮเมิร์นมองทหารรับจ้างเหล่านั้นด้วยสายตาสับสน ไล่มองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
แม้อาวุธของพวกเขาจะแตกต่างกัน แต่ชุดเกราะและม้ากลับดูเหมือนใหม่เอี่ยมวาววับราวกับถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี
ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจที่เพิ่มขึ้น โฮเมิร์นถามด้วยน้ำเสียงเครียด
“การกำจัดป่ามันเรื่องหนึ่ง แต่…การปกป้องดินแดนหมายความว่ายังไง?”
“ตอนนี้เราเจอแหล่งทรัพยากรรูนสโตนแล้ว เจ้าไม่คิดหรือว่าพวกขุนนางอื่น ๆ จะมาบุกรุกเรา? เราต้องเตรียมพร้อมไว้”
โฮเมิร์นบีบจมูกของตัวเองแน่นด้วยความเครียด
‘ไอ้คนโง่! นี่เจ้าคิดว่าสงครามเป็นเรื่องเล่น ๆ ของเด็กหรือไง?’
แม้ว่าสงครามแย่งชิงรูนสโตนอาจจะเกิดขึ้นในอนาคต แต่ก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้
