วาเนสซ่าส่ายศีรษะอย่างไม่เชื่อถือ
“ท่านใช้ชีวิตอย่าง…ไร้กังวลเหลือเกิน…คงจะดีนะ…”
“ก็แน่สิ ข้าเป็นทหารรับจ้างนี่”
กิสเลนยิ้มก่อนจะพูดเสริม
“ครั้งหน้าอย่าลังเลล่ะ มาหาข้าตรง ๆ เลย ข้ายินดีต้อนรับคนมีพรสวรรค์เสมอ”
เปลือกตาของวาเนสซ่าขยับเบา ๆ ขณะที่เธอกระพริบตาช้า ๆ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ และเสียงของเธอก็เบาจนแทบไม่ได้ยิน
“การเป็นทหารรับจ้าง…ฟังดูเหมือน…สนุกดีนะ…”
นั่นคือคำพูดสุดท้ายของเธอ ลมหายใจของเธอหยุดลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม ทิ้งร่องรอยสะอาดไว้บนใบหน้าที่เปรอะเปื้อน
กิสเลนยืนเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง มองดูร่างไร้วิญญาณของเธอ
ปกติแล้วเขาคงจะเอาศพของเธอไปแลกค่าหัว แต่…
เขาคลิกลิ้นก่อนจะจุดไฟเผาร่างของเธอ
นี่คือการแสดงความเคารพครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ต่อผู้หญิงที่น่าจะกลายมาเป็นพันธมิตรที่ทรงพลังของเขาได้
