“จะไปเสียเวลาพูดจาดี ๆ กับคนที่ไม่มีประโยชน์ต่อข้าทำไมกัน?”
จากนั้นเขาก็หยุดนิ่งไป ราวกับเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้
“เดี๋ยวนะ หรือว่าเจ้ามีค่าหัว? อย่างน้อยข้าก็เอาเจ้าไปส่งเพื่อรับรางวัลได้”
“ไสหัวไป… ไอ้สารเลว…”
วาเนสซ่าอัญเชิญลูกไฟเล็ก ๆ อย่างอ่อนแรงและขว้างใส่เขา แต่มันกลับดับไปก่อนจะถึงตัวเขา
“เจ้าก็แค่เร่งวันตายตัวเอง ไม่มีอะไรแปลกเลยที่เจ้าจะลงเอยแบบนี้”
เธอไอหนักเกินกว่าจะตอบโต้อะไรได้ มีเพียงดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอที่จ้องเขาอย่างโกรธเคือง
กิสเลนหัวเราะเบา ๆ
“เอาล่ะ ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดเป็นคำสุดท้าย ก็พูดตอนนี้ ข้าจะให้โอกาส”
”…คำสุดท้าย? จะให้พูดกับใครกันล่ะ?”
“งั้นก็ระบายเรื่องชีวิตของเจ้าไปก็ได้ ข้าฟังอยู่”
วาเนสซ่าหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น เธอแทบไม่มีแรงแม้แต่จะยืน
“สิ่งที่ข้าต้องการ…คือการเป็นจอมเวท ข้าแค่อยาก…ใช้เวทมนตร์…”
เธอกอดเข่าของตัวเองแน่นและพูดผ่านลมหายใจที่หนักหน่วง
“ข้าไม่น่าหาเรื่อง…ไปเรียนเจ้าวิธี…การเพาะบ่มมานานั่นเลย เพราะข้า…มีคนต้องตายมากมาย…”
“ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรเสียใจหรอก”
กิสเลนคลิกลิ้นอย่างไม่พอใจ
“สิ่งที่เจ้าควรเสียใจคือการไม่มาหาข้าตั้งแต่แรก ข้าน่ะมีชื่อเสียงเรื่องซ่อมพวกคนบ้า เจ้าดูสิ ตอนนี้เจ้าก็กลับมาเป็นปกติแล้ว จริงมั้ยล่ะ?”
”…ท่านนี่มัน…ไอ้สารเลวจริง ๆ…”
“ไม่ใช่คนแรกที่พูดแบบนี้หรอก ฮ่าๆ”
