ฮิวเบิร์ตพูดพร้อมทำสีหน้าราวกับเขาจะไปล่ามังกรให้กิสเลนจริง ๆ
กิสเลนที่แสร้งทำเหมือนยอมอ่อนข้อเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ถ้าหกคนยังไม่พอ เช่นนั้นข้าอยากให้หอคอยจัดนักเวทคนหนึ่งมาเป็นผู้รับใช้ส่วนตัวของข้า”
“หา? เจ้าต้องการนักเวทไปเป็นผู้รับใช้ส่วนตัวงั้นหรือ?” ฮิวเบิร์ตถามด้วยความตกใจ
“ข้าขอเรียกว่า นักเวทประจำตัว ดีกว่า แทนที่จะเป็นนักเวทของแคว้น”
ฮิวเบิร์ตขมวดคิ้ว พลางส่งเสียงครางอย่างหงุดหงิด
“นั่นหมายถึงให้ขับนักเวทออกจากหอคอยไม่ใช่หรือ? ข้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้โดยไม่มีเหตุผลที่เหมาะสม”
แม้ว่าฮิวเบิร์ตจะมีอำนาจขับไล่นักเวทออกจากหอคอยได้ในทางทฤษฎี แต่การทำให้พวกเขาเชื่อฟังและติดตามกิสเลนนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
นักเวทล้วนเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง และความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะผูกใจเจ็บต่อกิสเลนก็สูงมาก
“แม้ข้าจะขับไล่พวกเขาไป มันก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาว่าจะยอมติดตามเจ้าหรือไม่ เราไม่สามารถบังคับได้…ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?”
กิสเลนส่ายหัวพร้อมกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ทำไมเราไม่ถามนักเวทคนนั้นโดยตรงดูล่ะว่าเขาจะว่าอย่างไร? เราค่อยพูดคุยกันอีกทีหลังจากนั้น”
ข้อเสนอนี้ฟังดูสมเหตุสมผล ฮิวเบิร์ตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“ตกลง เจ้ามีใครในใจอยู่แล้วหรือจะให้เราช่วยแนะนำ?”
ทันทีที่ฮิวเบิร์ตถาม กิสเลนตอบกลับทันที
“วาเนสซ่า”
“หา?”
