กิสเลนพักฟื้นอยู่อีกสองสามวันจนร่างกายกลับมาแข็งแรงพอ ก่อนจะเรียกทหารรับจ้างทั้งหมดให้มารวมตัวกัน
แม้เขาจะยังไม่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่การที่สามารถเคลื่อนไหวได้แล้วก็นับว่าทำให้ช่วงเวลาพักฟื้นสั้นลงไปมาก
ระหว่างที่กิลเลียนกำลังจัดแถวของเหล่าทหารรับจ้างอยู่นั้น เขาก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองกิสเลนด้วยสีหน้าฉงน กิสเลนที่กำลังงุนงงอยู่พักหนึ่งก็สังเกตเห็นสาเหตุ เบลินดากำลังเดินออกมาจากคฤหาสน์อย่างช้าๆ
“อะไรนี่? ออกมาส่งพวกเราเหรอ?”กิสเลนพูดแหย่ด้วยรอยยิ้มมุมปาก เบลินดาส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ
“ส่งพวกท่าน? เปล่า ข้าจะไปด้วยต่างหากค่ะ”เธอตอบหนักแน่น
กิสเลนขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้พลังมานาของเธอจะเริ่มกลับมาสมดุลขึ้นบ้างแล้ว แต่ร่างกายของเธอก็ยังไม่ได้ฟื้นฟูเต็มที่
“ไม่ดีกว่าหรือที่เธอจะพักผ่อนอีกหน่อย? เธอไม่จำเป็นต้องมาหรอก”กิสเลนเสนอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ไม่ ข้าไปด้วย พวกโจรที่เห็นรูนสโตนพวกนี้คงไม่ปล่อยให้โอกาสผ่านไปง่ายๆ ถ้าไม่ไป ข้าก็คงไม่สบายใจอยู่ดี”เบลินดายืนยันอย่างเด็ดขาดพลางปรับเสื้อคลุมของเธอ
กิสเลนถอนหายใจเบาๆ ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ เมื่อเธอตั้งใจแบบนี้ มันก็ไร้ประโยชน์ที่จะเถียงต่อ อีกทั้งเธอก็เป็นเหมือนครูและผู้ปกครองเขามาตั้งแต่เด็ก กิสเลนเองก็อดใจอ่อนให้เธอไม่ได้
“ก็ได้ แต่เธอต้องสัญญาว่าจะบอกข้าทันทีถ้ารู้สึกไม่สบาย”
