แม้โฮเมิร์นจะพยายามพูดโน้มน้าวอย่างไรก็ไม่เป็นผล เบลินดายังคงปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่หนักแน่นทุกครั้งที่เขาพยายามเร้าความสนใจของเธอ
โฮเมิร์นถอนหายใจอย่างหงุดหงิดในใจ ก่อนจะคิดหันไปหาเอเลน่าแทน เขาเอื้อมมือไปคว้าเข็มกลัดคืนจากเบลินดา แต่ไม่ว่าจะดึงยังไง มันก็ไม่ยอมหลุดออกจากมือเธอ
“อะไรเนี่ย… ทำไมมันถึงไม่หลุด?”
เบลินดามองเขาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดพลางพูดเสียงเบา
“ข้าว่าท่านควรจะเอามันคืนไปนะ…”
เธอยื่นมือที่ถือเข็มกลัดกลับให้ แต่เข็มกลัดกลับติดแน่นอยู่ในมือของเธอ ไม่ขยับเขยื้อน
“นี่มันอะไรกันแน่? นางล้อข้าเล่นหรือไง?”โฮเมิร์นคิดในใจด้วยความไม่พอใจ
เขาเริ่มสังเกตเห็นแสงสีฟ้าริบหรี่รอบเข็มกลัด—มันถูกห่อหุ้มด้วยมานาของเบลินดา
“โถ่เอ๊ย ข้าตั้งใจจะเอานี่ไปให้คุณหนูเอเลน่า แต่ดูนางสิ กำมันแน่นจนเหงื่อซึมแทบจะท่วมมือ!”
เขาคิดจะขึ้นเสียงใส่ แต่กลับหยุดตัวเองไว้ทัน
รอบข้างยังมีผู้ป่วยและคนรับใช้เดินไปมาอยู่ หากเขาทำอะไรเช่นนั้น คงดูไม่งามนักที่จะมาแย่งเข็มกลัดจากมือของหญิงป่วย
“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมนายน้อยถึงกลายเป็นแบบนั้น!”
เขาสบถในใจหนักหน่วง—ด้วยครูอย่างเบลินดาแล้ว ลูกศิษย์จะต่างกันไปได้อย่างไร?
สุดท้ายโฮเมิร์นก็ยอมล่าถอยกลับไปก่อน พลางคิดในใจว่าเขาจะหาจังหวะลองอีกครั้งในวันหลัง
เบลินดาเอ่ยตามหลังเขาด้วยความงุนงง
“ท่านไม่เอาเข็มกลัดไปหรือ ท่านโฮเมิร์น?”
