“แน่นอนว่าจริง เจ้าคิดว่าข้าจะพกของปลอมไปไหนมาไหนหรือไง? ชื่อเสียงของข้าสำคัญนะ”
“ทำไมถึงให้สิ่งนี้กับข้า?”
โฮเมิร์นหัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัย
“ข้ามีเรื่องเล็ก ๆ ที่อยากขอให้เจ้าช่วยน่ะ…”
เบลินดานิ่งคิดไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำขอร้อง แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับฟัง
“นายน้อยดูเหมือนจะได้เงินก้อนใหญ่มาไม่นานมานี้ใช่ไหม? เขาบอกว่าจะใช้เพื่อพัฒนาดินแดน แต่ข้าคิดว่าถ้าข้าเป็นคนจัดการเงินนั้นเอง อาจจะมีประสิทธิภาพมากกว่านะ”
โฮเมิร์นรีบยกมือขึ้นเหมือนจะลดน้ำหนักของคำพูดตัวเอง
“ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่ไว้ใจนายน้อยหรอกนะ แต่ถ้าเงินนั้นอยู่ในมือข้า ข้าจะมั่นใจได้ว่ามันจะถูกใช้อย่างเหมาะสม เพราะข้าเองก็จัดการเรื่องอื่น ๆ ของดินแดนอยู่แล้ว มันก็ดูสมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ?”
เขาพยายามทำให้คำพูดดูเหมือนเป็นเรื่องทั่วไป แต่ความจริงแล้วมันคือคำขอร้องที่ชัดเจนเรื่องเงิน
เบลินดานิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะค่อย ๆ ส่ายหัวอย่างแน่วแน่
ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เธอยื่นเข็มกลัดคืนให้เขา
“ขอโทษด้วยนะ แต่ข้าขอร้องเรื่องนี้กับนายน้อยไม่ได้ เงินนั้นเป็นของท่าน เขามีสิทธิ์ที่จะใช้มันตามที่เขาต้องการ”
“เจ้ามั่นใจหรือ? นี่ก็เพื่อประโยชน์ของดินแดนนะ เจ้าก็แค่พูดกับนายน้อยสักสองสามคำเท่านั้นเอง”
“ข้าขอโทษจริง ๆ แต่ข้าทำไม่ได้”
