“ก็ดี ข้าเชื่อว่าเจ้าจะใช้มันอย่างฉลาดเพื่อประโยชน์ของดินแดนนี้”
“ขอรับ ท่านพ่อ”
“เจ้าทำเรื่องวุ่นวายไม่น้อยในช่วงที่ผ่านมา หลายครั้งมันสร้างความเสียหายให้กับดินแดนนี้”
”…ข้ารู้ตัวดี”
“หลายครั้งที่เหล่าขุนนางขอให้ข้าขังเจ้าไว้ แต่ข้าก็ให้อภัยเจ้าเสมอ นั่นคือหัวใจของคนเป็นพ่อ”
”…เอ่อ…ขอบคุณท่านพ่อ”
กิสเลนเริ่มรู้สึกสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ การสนทนานี้เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเขาหรือเป็นเพียงการรื้อฟื้นเรื่องในอดีตกันแน่? เขาไม่เข้าใจว่าสาระสำคัญของมันอยู่ที่ตรงไหน
ซวอลเตอร์พูดซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเจาะจงมากขึ้น
“ไม่ว่าเจ้าจะทำสิ่งใด ข้าเชื่อว่าเจ้าจะใช้มันเพื่อดินแดนนี้”
กิสเลนหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด ทันใดนั้นเขาก็เริ่มเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านั้น
