ทิ้งสองคนไว้ข้างหลังที่ยังคงทะเลาะกันต่อไป กิสเลนเดินไปยังห้องทำงานของดยุกพร้อมความรู้สึกโล่งใจ
ถ้าอยู่กับสองคนสี้อีกแม้เพียงนาทีเดียว เขาคงเสียสติแน่ ๆ
เมื่อกิสเลนเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของดยุค ทหารยามเปิดประตูให้ทันที
แอ๊ดดด
ทันใดนั้น อากาศเย็นเยียบและบรรยากาศที่หนักอึ้งราวกับพายุที่กำลังจะมา ก็ปะทะเขาเต็มแรง
ดยุคซวอลเตอร์ยืนอยู่กลางห้อง มือไขว้หลัง มองออกไปนอกหน้าต่าง
สัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดในบรรยากาศ กิสเลนเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง
“ท่านเรียกข้าหรือ?”
“ใช่ แล้วร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”ซวอลเตอร์ถามขึ้นโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่นอกหน้าต่าง
“ข้าสบายดี บาดแผลไม่ร้ายแรงนัก ข้าจึงฟื้นตัวได้เร็ว”
“ดีแล้ว เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี โดยเฉพาะตอนนี้ที่เจ้าต้องเริ่มจัดการเรื่องสำคัญด้วยตัวเอง”
“แน่นอน ท่านพ่อ”
แม้กิสเลนจะตอบด้วยความเคารพ แต่ในใจเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสน ท่านพ่อของเขาไม่เคยแสดงความห่วงใยเช่นนี้มาก่อน แม้ในตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บหนักกว่าในครั้งนี้
ซวอลเตอร์ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง และพูดต่อ
“อากาศวันนี้ดีทีเดียว แล้วเจ้าคิดไว้หรือยังว่าจะจัดการกับรูนสโตนอย่างไร?”
“คิดไว้แล้ว ท่านพ่อ อย่างที่ข้าได้บอกไป ข้าจะใช้บางส่วนเพื่อชดเชยปัญหาขาดทุนจากเรย์โฟลด์ ส่วนที่เหลือข้าจะนำไปใช้ตามแผนของข้าเอง”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซวอลเตอร์ก็พูดขึ้นอีกครั้ง
