“ไร้สาระ! อัศวินต้องมาก่อน ดูดินแดนอื่นสิ ต่อให้พวกเขาเป็นหนี้แค่ไหน พวกเขาก็ยังรักษากองอัศวินให้แข็งแกร่ง นั่นคือรากฐานของดินแดนทุกแห่ง!”
“ไร้สาระน่ะสิ! ถ้าเราเลิกจ่ายดอกเบี้ย เราก็จะมีเงินไปใช้ทำอะไรได้อีกตั้งเยอะ ลืมเรื่องอัศวินไปเถอะ!”
“ฮะ! ท่านหมกตัวอยู่แต่กับหนังสือจนลืมโลกความจริงไปแล้วหรือไง? ถ้าเราไม่มีแรงต่อสู้ ต่อให้ปลดหนี้ได้หมด เราก็จะถูกกวาดล้างอยู่ดี!”
“ชิ! ทุกอย่างมีลำดับความสำคัญ!”
“ใช่ และลำดับนั้นต้องเริ่มที่การเสริมกำลังอัศวินก่อน!”
ไม่นานนัก พวกเขาก็เลิกคุยกับกิสเลนและหันมาทะเลาะกันเอง เสียงโต้เถียงดังขึ้นเรื่อย ๆ
กิสเลนถอนหายใจยาว ขบคิดว่าจะกำจัดทั้งสองคนนี้ออกไปจากห้องได้อย่างไร จนกระทั่งอัศวินคนหนึ่งเข้ามา
“นายน้อย ท่านดยุกเรียกพบครับ”
“โอ้? งั้นข้าควรไปพบเขาเดี๋ยวนี้เลยสินะ”
ทันทีที่ได้ยินข้อความ กิสเลนก็ลุกขึ้นเตรียมตัวออกไป
เมื่อเห็นกิสเลนจะออกไป ทั้งอัลเบิร์ตและแรนดอล์ฟต่างพยายามจะตามไปด้วย แต่ถูกอัศวินขวางไว้
“ท่านดยุกสั่งไว้ชัดเจนว่าให้นายน้อยไปเพียงลำพังเท่านั้น”อัศวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสองก็จำต้องหยุด แม้จะอยากตามไปขัดขวางแค่ไหนก็ตาม
“จะพานายน้อยไปทำไมตอนที่เราต้องการเขาปลดหนี้กันอยู่!”
“ข้าบอกแล้วว่าอัศวินสำคัญกว่า! ถ้าเจ้าไม่สนับสนุนกองอัศวิน ข้าจะทำลายทุกโครงการที่เจ้าคิดผลักดัน!”
