“ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าไม่มีเงิน”
สีหน้าของอัลเบิร์ตเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนกับแรนดอล์ฟที่เพิ่งเจอก่อนหน้านี้
เขาเค้นคำพูดออกมาทีละคำด้วยน้ำเสียงกดดัน
“ทำไม… ท่านถึง… ไม่มีเงิน?”
“ข้าบอกผู้บัญชาการอัศวินไปแล้ว ข้าได้จัดสรรมันไปหมดแล้ว ตอนนี้ก็เลยไม่มีเหลือ”
อัลเบิร์ตพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนถามซ้ำด้วยความพยายามรักษาความใจเย็น
“แล้วท่านใช้เงินทั้งหมดไปกับอะไร? ทำไมเรื่องสำคัญขนาดนี้ถึงไม่ได้ปรึกษากับพวกเราก่อน?”
“ทำไมต้องปรึกษาด้วยล่ะ? เงินของข้า ข้าก็จัดการเอง”กิสเลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
เสียงของอัลเบิร์ตเริ่มดังขึ้นจากความขัดใจ
“ท่านจะให้พวกเราเมินเฉยต่อเรื่องนี้ได้อย่างไร นายน้อย?”
กิสเลนเริ่มเบื่อหน่ายกับการโต้เถียงนี้เต็มที และตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วน
“ก็เพื่อผลประโยชน์ของดินแดนไง ท่านไม่ต้องกังวลหรอก”
แน่นอนว่าอัลเบิร์ตและแรนดอล์ฟไม่มีทางเชื่อกิสเลนแม้แต่นิดเดียว
จากประวัติที่ผ่านมาของนายน้อย พวกเขามั่นใจว่าเงินก้อนโตนี้จะต้องถูกใช้จ่ายไปกับเรื่องไร้สาระเหมือนที่ผ่านมา ไม่มีทางที่พวกเขาจะปล่อยให้เขาโยนเงินทิ้งโดยไม่พยายามหยุดยั้ง
ทั้งสองเริ่มประท้วงเสียงดัง
“อะไรจะสำคัญไปกว่าการปลดหนี้? ท่านไม่รำคาญดอกเบี้ยมหาศาลที่เราจ่ายอยู่หรือ?”
