“ใช่แล้ว ท่านพูดถูกต้อง ข้าเชื่อว่าการปลดหนี้เป็นเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ ท้ายที่สุด ในฐานะทายาทของเพอร์เดียม หนี้สินของดินแดนก็คือหนี้สินของท่าน และเงินของท่านก็เป็นเงินของดินแดน ใช่หรือไม่?”
อัลเบิร์ตยิ้มอบอุ่น ราวกับว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก
กิสเลนกลับเปลี่ยนสีหน้าทันที กลายเป็นไม่เชื่อสายตา พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่ใช่เลย”
“ขอโทษนะ? ท่านว่าอะไร?”อัลเบิร์ตถามกลับอย่างงุนงง
“เงินของข้าก็คือเงินของข้า”
ท่าทีชัดเจนของกิสเลนแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีความคิดจะยอมให้ใครมาเอาเปรียบ แม้แต่นิดเดียว คำพูดนั้นทำเอาอัลเบิร์ตถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าอันเยือกเย็นของเขาเริ่มแตกร้าว
‘คนคนนี้มันบ้าเงินขนาดนี้เลยเหรอ?ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ!’
ในใจอัลเบิร์ตเต็มไปด้วยคำด่า แต่เขาก็รีบดึงตัวเองกลับมาควบคุมสติ
“เอ่อ… อย่างไรเสีย ต่อให้เงินนั้นจะเป็นของใคร มันก็เป็นไปไม่ได้ที่ท่านจะเมินเฉยต่อความลำบากของดินแดน การปลดหนี้จะช่วยปรับปรุงการเงินของเราได้มากเลยนะ มันเป็นสิ่งที่ดีต่อเพอร์เดียมทั้งนั้น”
กิสเลนเริ่มสังเกตว่าอัลเบิร์ตมีสีหน้าแสดงอารมณ์หลากหลายกว่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน ปกติแล้ว เหรัญญิกคนนี้จะดูเย็นชาและนิ่งเฉย แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ประหลาดใจ และรอยยิ้มฝืน ๆ
แม้จะไม่ได้ตั้งใจฟังคำอ้อนวอนของอัลเบิร์ตมากนัก กิสเลนก็ยักไหล่ก่อนตอบกลับเรียบ ๆ
