แต่คำตอบของเขายังแฝงนัยยะบางอย่าง นั่นคือ การที่สโคแวนต้องโทษในครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะการกระทำของกิสเลนเอง
กิสเลนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนยกนิ้วขึ้น
“เงื่อนไขข้อแรก ปล่อยตัวสโคแวน เขาทำตามคำสั่งข้าเอง เขาไม่มีทางเลือกอื่น และตอนนี้เขาคงรู้สึกว่าถูกลงโทษอย่างไม่ยุติธรรมจนใกล้จะสิ้นหวังแล้ว”
“อืมม…”
เหล่าที่ปรึกษาทำหน้าไม่สบายใจ
การให้อภัยใครสักคนที่โกหกต่อท่านลอร์ดเป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับอำนาจของท่านลอร์ดเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลที่สมควร และจากสถานการณ์ย่ำแย่ของดินแดนในตอนนี้ ไม่มีที่ปรึกษาคนใดแย้งอะไรออกมา
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้าน กิสเลนจึงกล่าวต่อไป
“เงื่อนไขข้อที่สอง ข้าจะเดินหน้าสร้างฐานปฏิบัติการอย่างเป็นทางการ คนงานและทหารจะต้องมีที่พักอาศัย”
ข้อเสนอนี้เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ ที่ปรึกษาทั้งหลายจึงพยักหน้าเห็นด้วย
“ข้อที่สาม ป่าอสูรจะยังคงเป็นเขตต้องห้ามเหมือนเดิม ข้าไม่ต้องการให้ใครในดินแดนต้องเจ็บตัวเพราะความโลภที่ไม่จำเป็น”
ทันใดนั้น แววตาของเหล่าที่ปรึกษาก็ฉายแววความไม่พอใจออกมา
‘เจ้าบ้า! นี่เจ้ากำลังพยายามยึดทุกอย่างไว้เอง!’
‘ทำไมพวกเราถึงเข้าไปไม่ได้?’
‘เจ้าบอกห้ามเข้าไป แต่ตัวเจ้าเองกลับเข้าไปเสียเอง!’
แน่นอนว่าความคิดเหล่านี้ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไรออกมา กิสเลนจึงเปิดเผยเงื่อนไขสุดท้าย
