“สุดท้าย ข้าจะจัดการกับกองกำลังทหารรับจ้างและหน่วยรักษาความปลอดภัยเอง โดยจะต้องมีอำนาจในการเคลื่อนย้ายกำลังพลโดยไม่มีการแทรกแซงใด ๆ”
เหล่าที่ปรึกษาเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาด้วยความตึงเครียด
กิสเลนเพิ่งประกาศชัดเจนว่าเขาจะตั้งกองกำลังส่วนตัวที่แยกออกจากกองกำลังหลักของดินแดน
‘ท่านนายน้อยกำลังสร้างกองกำลังส่วนตัว?’
‘ตอนนี้เขามีเงินแล้ว ก็เลยเริ่มเหลวไหลอย่างที่คิดไว้สินะ!’
‘จะให้คนบุ่มบ่ามแบบนี้มานำกองทัพ? ใครจะรู้ว่าเขาจะก่อเรื่องอะไรอีก?’
เหล่าที่ปรึกษาต่างสั่นสะท้านกับความคิดนั้นทันที
เพียงแค่กองทหารรับจ้างที่กิสเลนสั่งการในตอนนี้ พวกเขาก็แทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว
“เอ่อ…ท่านนายน้อย การทำเรื่องอื่นนั้นพอเข้าใจได้ แต่การมีกองกำลังแยกต่างหาก…”
ที่ปรึกษาคนหนึ่งรวบรวมความกล้าพูดขึ้นมา แต่กิสเลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“งั้นข้าว่าลืมทุกอย่างไป แล้วข้าจะออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยเป็นไง?”
“ข้าเห็นด้วย! เห็นด้วยทุกประการ!”ที่ปรึกษาคนนั้นรีบกลับคำทันที ราวกับตกจากที่สูง ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก
“อ้อ ข้านึกว่าเจ้าจะค้านข้าซะอีก ข้าค่อนข้างอ่อนไหวง่ายนะ เกือบจะลุกออกไปแล้วเชียว”
‘บ้าเอ๊ย ยังไงเจ้าก็ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำอยู่ดี!’
คำข่มขู่ที่เจือความเย็นชาทำให้เหล่าที่ปรึกษาต่างก้มหน้า สาปส่งกิสเลนในใจ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมาอีก
“ยังมีใครอยากคัดค้านอีกหรือไม่?”
