“ท่านลอร์ด! แม้จะเป็นถึงแกรนด์ดยุค ท่านก็ไม่อาจยอมให้เขาล่วงเกินเช่นนี้ได้!”
“พี่ใหญ่! ให้ข้าจัดการพวกอวดดีนี่เองเถอะ!”
โฮเมิร์นและแรนดอล์ฟเดือดดาลจนแทบจะระเบิด แต่ซวอลเตอร์กลับนั่งพิงพนักเก้าอี้และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พอเถอะ เขาบอกแล้วว่าทั้งทหารและรูนสโตนเป็นของเขา แล้วข้าจะทำอะไรได้?”
“ท่านลอร์ด!”
“พี่ใหญ่!”
แม้ทั้งสองจะประท้วงด้วยความไม่พอใจ ซวอลเตอร์ก็เพียงส่ายหน้า
สุดท้ายแล้ว กิสเลนจะต้องสืบทอดดินแดนนี้ต่อไป
ก่อนหน้านี้ ซวอลเตอร์มั่นใจมาตลอดว่า หากเขาสิ้นไปแล้วปล่อยให้กิสเลนปกครอง ไม่นานนักดินแดนนี้คงต้องล่มสลาย
‘ถึงอย่างไร การที่เขาเลือกแสดงออกเช่นนี้ยังดีกว่าการทำตัวขลาดเขลา’
ในใจลึก ๆ ซวอลเตอร์กลับรู้สึกพอใจที่กิสเลนสามารถคาดการณ์การกระทำของเหล่าที่ปรึกษาได้ล่วงหน้า และเตรียมพร้อมรับมือไว้เป็นอย่างดี
‘ดูเหมือนเจ้าหมาป่าแห่งแดนเหนือจะยังหลงเหลืออยู่ในตัวเขาอยู่บ้าง’
นี่เป็นครั้งแรกที่ซวอลเตอร์รู้สึกภาคภูมิใจในตัวบุตรชายของตน และเริ่มเข้าใจว่ากิสเลนอาจจะไม่ได้ไร้ความหวังเสียทีเดียว
สุดท้าย ซวอลเตอร์ตัดสินใจปล่อยเรื่องนี้ไป
เขากลัวว่าหากกดดันกิสเลนมากเกินไป บุตรชายของเขาอาจกลับไปเป็นคนอ่อนแอเช่นเดิม
หากวันหนึ่งกิสเลนก้าวล้ำเส้นจนเกินไปจริง ๆ ค่อยว่ากันอีกครั้ง
