ประตูใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างหนักหน่วง ภายในห้องโถง ที่ปรึกษาเกือบทุกคนอยู่พร้อมหน้า สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นสภาพของกิสเลนที่ดูเหมือนผู้รอดชีวิตจากหายนะ
แต่ในตอนนี้ สิ่งที่ทำให้พวกเขาหนักใจไม่ใช่สภาพอันมอมแมมของเขา หากเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่านั้น
“ข้ากลับมาแล้ว ท่านพ่อ”กิสเลนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
ซวอลเตอร์นั่งอยู่บนบัลลังก์ของเขา เฝ้ามองบุตรชายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะ ดวงตาเหมือนเปลวไฟที่ถูกเก็บไว้อย่างเงียบงัน
เขามองกิสเลนอยู่นานราวกับจะกดดันให้บุตรชายรับรู้ถึงความโกรธ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ให้เข้าไปเคลียร์ป่าอสูร”
“ข้าขออภัย ท่านพ่อ แต่ข้าเชื่อว่านี่เป็นสิ่งจำเป็น”
ก่อนที่กิสเลนจะพูดอะไรเพิ่มเติม เหล่าที่ปรึกษาก็ก้าวออกมาพร้อมเสียงกล่าวหาที่ดังก้องไปทั่วห้อง
“การฝ่าฝืนคำสั่งของท่านลอร์ดเป็นเรื่องร้ายแรง ท่านคิดอะไรอยู่ถึงกล้าทำแบบนี้?”
“ถ้าพวกอสูรบุกเข้ามา ท่านรู้ไหมว่าความเสียหายจะใหญ่หลวงเพียงใด? ท่านไม่คิดถึงผลกระทบต่อดินแดนเลยหรือ?”
“ไม่เพียงเท่านั้น ท่านยังลากอัศวินคนหนึ่งของเรามาโกหกต่อท่านลอร์ด! ท่านตระหนักถึงความผิดของตัวเองบ้างไหม?”
เสียงกล่าวหาดังระงมขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งซวอลเตอร์ยกมือขึ้นเพื่อสั่งให้ทุกคนเงียบ
“การขัดคำสั่งของข้าควรได้รับโทษประหารชีวิต”ซวอลเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่กดดัน
