ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เคียวของพัลเลอร์จะฟาดลงบนศีรษะของกอร์ดอน บางสิ่งวาววับพุ่งออกมาจากความมืดในป่าอย่างรวดเร็ว
ฉึก!
มีดสั้นของเบลินดาเสียบลึกลงบนแขนของพัลเลอร์ ใบมีดที่ชุ่มด้วยพิษทำให้ผิวซีดของพัลเลอร์เปลี่ยนเป็นสีดำและเกิดรอยไหม้อย่างน่ากลัว
แคกกก!
พัลเลอร์ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่เสียงนั้นคงอยู่ได้ไม่นาน
ฉึก!
ดาบของกิสเลนตามติดมาในเสี้ยววินาทีถัดไป ทะลุผ่านศีรษะของพัลเลอร์อย่างแม่นยำ
กร๊อบ!
และสุดท้าย ขวานของกิลเลียนฟาดลงมาอย่างแรง ผ่าร่างของพัลเลอร์ออกเป็นสองส่วน
“ข้า… ข้ายังมีชีวิตอยู่!”กอร์ดอนร้องด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นสามร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
กิสเลนฉีกคัมภีร์แสงออกอีกครั้ง ส่องแสงสว่างไปรอบๆ เพื่อตรวจสอบสภาพของกอร์ดอน เขายิ้มและกล่าวอย่างอ่อนโยน
“เจ้าทำได้ดีมาก กอร์ดอน”
ได้ยินดังนั้น กอร์ดอนที่พยายามอดกลั้นน้ำตาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น
แม้ว่าร่างกายของพวกเขาจะเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่ด้วยความสามารถของกิสเลน เบลินดา และกิลเลียนที่ชำนาญการใช้มานา พัลเลอร์ตัวสุดท้ายที่พยายามหนีอย่างสิ้นหวังก็ถูกสังหารลงได้ไม่ยาก
หลังจากจัดการพัลเลอร์ตัวสุดท้าย กิสเลนสำรวจถ้ำที่พวกมันใช้ซ่อนตัว และพบสิ่งที่ผิดปกติ
“นี่มันอะไรกัน…”
เบลินดาและกิลเลียนที่ตามเข้ามาเห็นกองบางอย่างในมุมถ้ำก็ต้องตกตะลึงเช่นกัน
