ไม่มีใครไว้ใจขุนนางได้จนถึงที่สุด แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะทำตัวใจกว้างแค่ไหน แต่สุดท้ายเมื่อมีประโยชน์อะไร ขุนนางก็จะทิ้งเจ้าไป นั่นคือธรรมชาติของพวกขุนนาง
คำพูดของเมนัสเริ่มสั่นคลอนความมั่นใจของทหารรับจ้างบางคน น้ำเสียงของเขาดูจริงจังและเต็มไปด้วยเหตุผล ทำให้เกิดความกังขาในสถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญอยู่
‘ให้ตายเถอะ ไอ้พวกหัวโบราณ…’
คนอย่างโทแลนคือปัญหา เพราะดูเหมือนว่าทหารรับจ้างส่วนใหญ่จะมุ่งมั่นที่จะทำงานให้สำเร็จเพื่อกิสเลน นายจ้างของพวกเขา
ขณะที่เมนัสกำลังจะพูดอีกครั้ง โทแลนก็คว้าคอเสื้อเขาไว้
“ฟังให้ดี เจ้าเห็นยากับโพชั่นที่นายจ้างใช้รักษาพวกเราหรือเปล่า? ของพวกนั้นมีมูลค่ามากกว่าชีวิตพวกเราเสียอีก เจ้าเชื่อหรือว่าเขาจะใช้ของแบบนั้นกับพวกเราถ้าเขาคิดจะโยนเราไปเป็นเหยื่อล่อ?”
เหล่าทหารรับจ้างที่อยู่ใกล้ๆ หันไปมองพร้อมกัน
พวกเขาเห็นกิสเลนกำลังดูแลบาดแผลให้กับผู้บาดเจ็บ
คำพูดของโทแลนทำให้ทุกคนเงียบลง ยาและโพชั่นที่กิสเลนใช้นั้นมีมูลค่าสูงกว่าชีวิตพวกเขาเสียอีก
ทหารรับจ้างเริ่มพยักหน้าและพูดคุยกันเบาๆ
“เขาพูดถูก ดูไม่เหมือนคนที่จะทิ้งเราไปเลย”
“ฝีมือรักษาของเขาก็ดีมาก ข้าคิดว่าเขาเคยฝึกเป็นหมอมาก่อนด้วยซ้ำ”
“แล้วโพชั่นนั่นล่ะ… ใช้แค่นิดเดียวแต่ได้ผลดีมาก”
เมื่อบรรยากาศเริ่มสงบลง เมนัสได้แต่กัดริมฝีปากอย่างหงุดหงิด
