โทแลนปล่อยมือจากคอเสื้อของเมนัสก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงพลางจ้องมองกิสเลนด้วยสายตาครุ่นคิด
ตอนแรกโทแลนเองก็เคยคิดจะทิ้งภารกิจนี้ไป แต่กิสเลนไม่เหมือนกับขุนนางคนใดที่เขาเคยเจอทีเดียวทีเดียวทีเดียว แต่ละคนจะคิดว่าทหารรับจ้างเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้แล้วทิ้ง และไม่เคยมีใครที่ยอมเสี่ยงชีวิตเดินหน้าไปพร้อมกับพวกเขา
โทแลนเริ่มรู้สึกชื่นชมกิสเลน ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะตัวเขาเอง
‘เราอาจตายที่นี่… แต่ข้าอยากเห็นจุดจบของเรื่องนี้’
โทแลนไม่ได้ไร้ความกลัว เขารู้ว่าพวกเขาอาจถูกฆ่าทั้งหมด เมนัสก็ไม่ได้พูดผิดเกี่ยวกับอันตรายที่พวกเขาเผชิญอยู่ แต่ถึงกระนั้น เขาก็อยากตามกิสเลนไปจนถึงที่สุด แม้ว่าจะต้องเสี่ยงชีวิตก็ตาม
อาจเป็นเรื่องโง่เขลา แต่จะเรียกตัวเองว่าทหารรับจ้างได้อย่างไรถ้าไม่กล้าเผชิญหน้ากับอันตราย?
นี่คือความเชื่อสุดท้ายของโทแลนในฐานะทหารรับจ้าง และเป็นเกียรติที่เขายึดถือ
“ว่าแต่ นายจ้างเราดูเหมือนจะมีเงินไม่น้อยเลยนะ เห็นใช้ยากับโพชั่นราคาแพงแบบนั้น ทั้งที่เขาบอกว่าอาณาเขตตัวเองยากจน”
โทแลนพูดอย่างสงสัย และเขาก็พูดถูก กิสเลนใช้ยาและโพชั่นราคาแพงอย่างไม่คิดอะไรเลย
มากจนกระทั่งเบลินดาเอาแต่บ่นเขาไม่หยุด
“นายท่าน! ทำไมถึงใช้อุปกรณ์และโพชั่นล้ำค่าพวกนั้นเปลืองขนาดนี้? แล้วถ้าท่านบาดเจ็บล่ะ?”
กิสเลนพันผ้าพันแผลรอบแขนของทหารรับจ้างคนหนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ
