“ข้าจะเก็บไว้ทำไม? ก็เอามาใช้ที่นี่นี่แหละ จะใช้มันเมื่อจำเป็น”
“ถ้าท่านยังใช้อย่างนี้ต่อไป มันจะไม่เหลือไว้ให้ท่านตอนที่จำเป็นจริงๆ นะ!”
“เอาไว้ถึงตอนนั้นแล้วค่อยคิดอีกที”
เบลินดาจ้องเขาอย่างขุ่นเคืองและพึมพำด้วยความหงุดหงิด
“แค่นี้ยังไม่พอที่ท่านจะใช้ของราคาแพงเปลือง ตอนนี้ถึงขั้นลงมือรักษาด้วยตัวเองอีก!”
“พวกเขาทำแผลตัวเองแย่จนข้าดูไม่ไหว”
คำตอบแบบสบายๆ ของกิสเลนทำเอาเบลินดาถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับ
ทหารรับจ้างที่ได้รับการรักษาเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาขอบคุณ
“ขอบคุณมากครับ นายท่าน”
“พักผ่อนเมื่อมีโอกาส และควรหัดเรียนวิธีปฐมพยาบาลไว้บ้างก็ดี”
“ฮะ จะทำตามครับ”
การเห็นทหารรับจ้างพยายามใช้ปัสสาวะล้างแผล หรือใช้สมุนไพรผิดๆ มาพันแผล ทำให้กิสเลนปวดหัว
สุดท้ายเขาจึงต้องเข้าไปสอนเอง
“เจ้าทำเฝือกแบบนั้นกระดูกจะผิดรูปนะ! แล้วเจ้า—อย่าปัสสาวะใส่แผลอีก! เดี๋ยวได้ติดเชื้อกันพอดี เจ้าโง่! แล้วทำไมดื่มอะไรนั่นอีกล่ะ!”
ด้วยเหตุนี้ ทหารรับจ้างหลายคนเริ่มรู้สึกประทับใจกับการกระทำของกิสเลนมากขึ้นเรื่อยๆ
ปกติแล้วนายจ้างจะปล่อยให้ทหารรับจ้างที่บาดเจ็บหนักถูกทิ้งไว้ข้างหลังหรือปล่อยให้ตาย เพราะการช่วยชีวิตพวกเขาเป็นเรื่องยุ่งยากและเสียค่าใช้จ่าย
เบลินดาหรี่ตามองกิสเลนอย่างสงสัยขณะที่เขาเดินไปรักษาทหารรับจ้างคนอื่น
