ทะเลสาบแห่งนี้เป็นจุดพักที่สำคัญที่สุดบนเส้นทางไปยังจุดหมายของพวกเขา
และมันยังเป็นจุดที่อันตรายจะเริ่มปรากฏชัดเจนมากขึ้น
[พวกมันน่าจะเริ่มตามรอยเราตั้งแต่ตอนที่มาถึงทะเลสาบนี้]
กิสเลนทบทวนประโยคนี้จากความทรงจำหลายครั้ง ก่อนจะเรียกขบวนให้หยุด
“เราจะตั้งค่ายที่นี่ในวันนี้ ใช้เวลาอาบน้ำล้างตัวและพักผ่อนให้เต็มที่”
เหล่าทหารรับจ้างทำตามคำสั่งของเขา พวกเขาตัดต้นไม้เพื่อเคลียร์พื้นที่และเริ่มตั้งค่าย
“ข้าจะเตรียมอาหารเย็นให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ นายน้อย” เบลินดาพูดพลางหยิบหม้อใบเล็กออกมาจากรถเข็น เติมน้ำ ใส่เนื้อแห้งกับเครื่องเทศลงไปเพื่อทำซุปอุ่นๆ
“นี่ค่ะ ทานซะ ท่านต้องกินให้อิ่มเพื่อรักษาเรี่ยวแรง”
“ก็ข้าไม่อยากเป็นคนเดียวที่ได้กินดีอยู่ดีแบบนี้ตลอด…”
“เงียบไปเลย! กินซะเถอะค่ะ”
เบลินดายื่นส้อมไปตรงหน้าเขาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะบังคับ กิสเลนจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับ
เมื่อเห็นฉากนี้ ทหารรับจ้างต่างก็ส่งเสียงแซว
“เฮ้ บางคนยังต้องเคี้ยวเนื้อแห้งอยู่เลย แต่ท่านได้กินอาหารร้อนสบายใจเฉิบ”
“ถ้าไม่ลงไปสู้ งั้นทำอาหารให้พวกเราด้วยสิ!”
“ใช่เลย ทำตัวเป็นพ่อครัวประจำกลุ่มไปเถอะ!”
“พวกเราอยากกินซุปบ้าง!”
ฟิ้ว!
เสียงแหลมของวัตถุที่ลอยพุ่งผ่านอากาศดังขึ้น ก่อนที่ส้อมเล่มหนึ่งจะปักลึกเข้าไปในต้นไม้ข้างศีรษะของทหารรับจ้างที่แซว
