ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อรู้ว่าส้อมนั้นเฉียดหัวเขาไปเพียงนิดเดียว
เบลินดายิ้มหวานพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความเย็นชา
“หึๆ พวกเจ้ามีกันตั้งสองมือ จะทำอาหารเองก็ได้นี่ ข้ายุ่งมากพอดูแล้วที่ต้องดูแลนายน้อยของข้า”
เหล่าทหารรับจ้างรีบพยักหน้ารัวๆ ด้วยความหวาดกลัว หลังจากเห็นฝีมือขว้างส้อมของเบลินดา พวกเขาเริ่มมั่นใจว่าเธอไม่ใช่สาวใช้ธรรมดา
กิสเลนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดกับเบลินดาว่า
“ถ้ามีโอกาส เจ้าลองทำอาหารให้พวกเขาบ้างก็ดีนะ พวกเขาทำงานหนักกันมาก”
“ก็ได้ ข้าจะลองคิดดู” เบลินดาตอบกลับแบบขอไปที
“ข้าก็ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่อยู่แล้ว… เจ้าเอานี่ไปให้คนอื่นเถอะ…”
“อย่ากล้าทำแบบนั้นเชียวนะ! จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นตอนเจ้ากินไม่ดีสมัยเด็กๆ?”
เบลินดาดึงส้อมอีกเล่มออกมาแล้วโบกไปมาตรงหน้ากิสเลน
เมื่อไม่เห็นทางหนี กิสเลนจึงยอมรับชะตากรรม ก้มหน้าก้มตากินซุปอย่างเงียบๆ
