ดาบใหญ่ฝังลึกลงไปครึ่งหนึ่งของลำตัวของมอนสเตอร์ แม้เปลือกไม้จะหายไป แต่ความหนาของลำตัวมันก็ยังยากที่จะฟันให้ขาดในครั้งเดียว
“ฮึบ!”
“กร๊อบ!”
กิสเลนออกแรงผลักดาบลึกเข้าไปอีก บังคับให้มันทะลุผ่านลำต้นหนาทึบ
“โรรรร!”
เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของไดรัสเอนต์ดังขึ้น ก่อนที่มันจะล้มลงไปทั้งร่าง
ตัวที่เหลือโกรธเกรี้ยวเริ่มโจมตีใส่กิสเลนอย่างบ้าคลั่ง แต่เขากลับหลบเลี่ยงหรือปัดป้องได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตอบโต้กลับไปทีละตัว
ทุกครั้งที่เขาฟาดดาบ มอนสเตอร์อีกตัวก็ล้มลง
“อึก!”
แน่นอนว่า กิสเลนเองไม่ได้ไร้รอยขีดข่วน พละกำลังมหาศาลของไดรัสเอนต์ทำให้แม้แต่การป้องกันการโจมตียังส่งแรงกระแทกเข้าไปถึงแกนกลางของเขา
แต่ยิ่งเขารับมือกับการโจมตีมากเท่าไร ประสาทสัมผัสของเขาก็ยิ่งเฉียบคมขึ้น
“นานแล้วสินะ ที่ไม่ได้สู้แบบนี้”
ตั้งแต่การดวลกับแฟรงก์ กิสเลนยังไม่มีโอกาสได้ปลดปล่อยพลังอย่างเต็มที่ เขาใช้เวลาทั้งหมดไปกับการวางแผน ติดตามโครงการใหญ่ และรวบรวมทรัพยากร
แต่ตอนนี้ เขาได้จดจ่อกับการต่อสู้เพียงอย่างเดียว
“โรรรร!”
ไดรัสเอนต์อีกตัวล้มลงด้วยคมดาบของกิสเลน รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว
“ใช่แล้ว… ที่นี่แหละ ที่ที่ข้าควรอยู่”
แม้ในชีวิตก่อน กิสเลนก็เป็นคนที่ยืนอยู่แนวหน้าในสถานที่อันตรายที่สุดเสมอ นั่นคือเหตุผลที่เหล่าทหารรับจ้างที่หยาบกร้านที่สุดต่างเคารพในตัวเขา
