“ต้…ต้นไม้กำลังขยับตัว”
“นั่นไม่ใช่เอนต์ นั่นมันอะไรกันแน่?”
“บ้าเอ๊ย ใครจะไปสังเกตเห็นพวกมันตอนที่ยังยืนเฉย ๆ แบบนั้น?”
สิ่งมีชีวิตเหล่านี้กลมกลืนกับป่า หลอกลวงทุกคนด้วยการซ่อนตัวเป็นต้นไม้ธรรมดา
พวกมันเป็นมอนสเตอร์ที่ล่าเหยื่อด้วยการฉวยโอกาสจากความไม่ระวัง
“คราาาาา!”
ไดรัสเอนต์ที่บัดนี้เคลื่อนที่ได้เต็มตัว คำรามอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมจ้องเขม็งไปยังกิสเลน
“แผนของพวกมันคือรอจนเหยื่อเดินลึกเข้ามาในป่า เมื่อสายเกินจะหนี พวกมันจะล้อมโจมตีแล้วกินเหยื่อเป็นอาหาร”
แต่เมื่อเหยื่อสังเกตเห็นและปฏิเสธที่จะเข้าใกล้ พวกมันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากถอนรากถอนโคนแล้วเคลื่อนที่
เมื่อพวกมันถูกบังคับให้ใช้พลังเกินความจำเป็น ความโกรธทั้งหมดของพวกมันจึงมุ่งตรงไปยังกิสเลน
“คราาาา!”
เสียงกรีดร้องแหลมของไดรัสเอนต์ดังขึ้นอีกครั้ง
“แนวหน้า! ยกโล่ขึ้น! รับการโจมตีด้วยทุกอย่างที่มี!”
ตามคำสั่งของกิสเลน ทหารรับจ้างในแนวหน้ายกโล่ขึ้น แต่สีหน้าของพวกเขาหาได้สงบไม่
“พวกเราต้องสู้กับเจ้าสิ่งยักษ์นี่จริง ๆ เหรอ?”
พวกมันแทบจะเป็นส่วนหนึ่งของป่าอสูร ทั้งยังใหญ่โตกว่ามอนสเตอร์ใด ๆ ในป่า
ขณะที่พวกเขาลังเล เถาวัลย์จากไดรัสเอนต์ก็พุ่งเข้าหา
“ตึง! ตึง!”
“อ๊ากกก!”
ทหารรับจ้างที่ยกโล่ถูกเถาวัลย์ฟาดจนล้ม หรือถูกดันจนถอยหลัง
