กิสเลนย้ำคำสั่งอีกครั้ง
กิลเลียนมองสำรวจไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง แต่เขากลับไม่พบสิ่งผิดปกติเลย
เขาหันไปมองเบลินดา ซึ่งตอบกลับด้วยการยักไหล่ แสดงความไม่แน่ใจเช่นกัน
สุดท้าย กิลเลียนจึงกระซิบถามกิสเลนด้วยน้ำเสียงเบา
“นายน้อย เกิดอะไรขึ้นหรือ? ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย ข้าก็ไม่คิดว่ามอนสเตอร์จะซ่อนตัวอยู่”
กิลเลียนภาคภูมิใจในความสามารถในการรับรู้สิ่งรอบตัวของเขา
เขาเคยตรวจจับนักฆ่าของแก๊ง Wildcat Smugglers ได้อย่างง่ายดาย
แต่ครั้งนี้ กิสเลนกลับส่ายหน้า
“พวกมันไม่ได้ซ่อนตัว”
ในหัวของกิสเลนผุดขึ้นมาถึงข้อความหนึ่งในบันทึกที่เขาเคยอ่านในชาติก่อน
“เมื่อเราเดินทางมาถึงบริเวณที่เต็มไปด้วยต้นไม้พันด้วยเถาวัลย์หนาแน่น…”
แน่นอน ต้นไม้ตรงหน้าพวกเขาต่างถูกพันด้วยเถาวัลย์หนาแน่น
กิลเลียนถามอีกครั้ง
“แต่ตรงนี้มีเพียงต้นไม้ ไม่มีอะไรเลย เราควรระวังอะไรหรือ?”
“ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของพวกมัน แม้แต่ท่านเคานต์บัลซัค นักดาบมือหนึ่งของอาณาจักรและเป็น ปรมจารย์ดาบ ยังไม่สามารถสัมผัสถึงพวกมันได้…”
กิสเลนจ้องมองต้นไม้เบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง ก่อนตอบด้วยเสียงเรียบ
“สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเรานี่แหละ”
