เสียงหัวเราะค่อย ๆ ดังก้อง แต่มีเพียงกลุ่มทหารรับจ้างเซอร์เบรัสเท่านั้นที่ยังคงเงียบ
พวกเขารู้ดีว่าหากเจ้านายเริ่มไม่พอใจ สิ่งที่ตามมาจะไม่จบง่าย ๆ
พวกเขาไม่ได้รู้สึกจำเป็นต้องเตือนคนอื่น เพราะบางบทเรียนควรเรียนรู้ด้วยตัวเอง—บทเรียนที่จำได้ไปตลอดชีวิต
เบลินดาเดินเข้ามาหากิสเลนด้วยสีหน้ากังวล ก่อนกระซิบเสียงเบา
“นายน้อยเจ้าคะ ทำไมท่านต้องทำถึงขนาดนี้? ท่านจ้างคนมาแล้วก็ควรปล่อยให้พวกเขาทำสิ”
“ไม่เป็นไรหรอก ยิ่งทำเร็วก็ยิ่งดี ข้าช่วยด้วยก็แค่นั้น”
“ประหลาดจริง ๆ ปกตินายน้อยไม่ใช่แบบนี้เลย ก่อนหน้านี้ท่านยังไม่ยอมอาบน้ำเองด้วยซ้ำ”
“…ข้าจำไม่ได้”
แม้จะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่กี่วันก่อนสำหรับเบลินดา แต่สำหรับกิสเลน มันคืออดีตที่ห่างไกล—ช่วงวัยเด็กที่เขาอยากลืม
ขณะที่ทั้งสองโต้เถียงเบา ๆ ทหารรับจ้างก็ยังคงฟันต้นไม้ต่อไป
บรรยากาศของกลุ่มเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อแสงแดดเริ่มส่องลอดผ่านช่องว่างที่เกิดจากต้นไม้ที่ถูกโค่น
แม้ในขณะทำงาน กิสเลนก็ยังคิดไม่หยุด
‘ข้อมูลในบันทึกนั้นต้องไม่ผิดพลาด’
ในชาติก่อน ขณะสำรวจป่าอสูร กิสเลนเคยได้บันทึกฉบับหนึ่งของคณะสำรวจดัชเชสเดลฟีนมา เขาอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจำทุกคำได้ขึ้นใจ
สิ่งที่ผลักดันเขาให้กลับมาสนใจบันทึกเล่มนี้อีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพื่อชิงทรัพยากร แต่ยังเป็นความผูกพันที่เขามีต่อเพอร์เดียม
