“ทุกคน ฟังให้ดี นี่คือท่านลอร์ดแห่งเพอร์เดียม ตรวจสอบสัญญาให้เรียบร้อย แล้วปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด”
คำประกาศของผู้จัดการทำให้เหล่าทหารรับจ้างที่เคยหัวเราะเยาะเจ้านายหนุ่มต้องนิ่งงัน พวกเขาต่างมองหน้ากันด้วยแววตาไม่สบายใจ
บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด สายตาที่หวาดระแวงค่อย ๆ แลกเปลี่ยนกันไปมาในหมู่ทหารรับจ้าง จนกระทั่งกอร์ดอนผู้ไม่อาจทนความเงียบงันนี้ได้อีกต่อไป ตัดสินใจก้าวออกมาข้างหน้า
เขาหัวเราะหยันเบา ๆ ราวกับต้องการบดบังความรู้สึกไม่มั่นใจในใจตนเอง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ข้ากอร์ดอน ยินดีที่ได้รู้จัก”
คำพูดของเขาเรียบง่าย รวดเร็ว และไร้ความเกรงใจ
กอร์ดอนประทับตราลงบนสัญญาโดยไม่แม้แต่ชายตามองเนื้อหา
กิสเลนซึ่งจับตามองเขาอยู่ก่อนแล้ว เอียงศีรษะเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยถามเสียงนุ่ม
“เจ้าไม่คิดจะอ่านมันก่อนเหรอ?”
ก่อนที่กอร์ดอนจะทันตอบคำถาม ผู้จัดการสมาคมกลับหัวเราะหยันและพูดแทนเขา
“เขาอ่านหนังสือไม่ออก สมองของเขามีแต่กล้าม ไม่ว่าจะได้รับงานแบบไหนหรือสัญญาว่าจะได้ค่าจ้างเท่าไร เขาก็แค่เชื่อฟังและทำตามไปหมด”
“ถ้าข้าเรียนหนังสือ ข้าจะเสียกล้าม! เจ้ารู้จักกฎของจักรวาลไหม? ได้อย่างต้องเสียอย่างสิ!”
ผู้จัดการสมาคมมองกอร์ดอนด้วยสายตาสมเพช ขณะที่กอร์ดอนแสดงท่าทีเดือดดาลจ้องกลับ
“ดูไอ้โง่นี่สิ แค่หาข้ออ้างไม่อยากเรียนหนังสือ แล้วเจ้าจะเสียอะไรจากการเรียนล่ะ หืม?”
