ขณะที่กิสเลนเงียบไปโดยไม่ตอบอะไร โฮเมิร์นกลับยิ่งโมโหหนักขึ้น ใบหน้าเขาแดงก่ำ พร้อมตะโกนดังขึ้นอีก
“ทำไมเจ้าถึงอยากยุ่งทุกเรื่องนัก?!”
“พี่ชาย ท่านใจเย็นก่อนเถอะ”รันดอล์ฟพยายามดึงแขนโฮเมิร์นเบาๆ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจ
“ลืมหรือยังว่าไอ้เด็กคนนี้มันก่อเรื่องอะไรไว้บ้าง? อย่างน้อยที่สุด มันก็ควรจะหยุดสร้างปัญหาในฐานะนายน้อยเสียที!”
โฮเมิร์นยกเสียงขึ้นไปอีก พร้อมเริ่มไล่เรียงเรื่องราวในอดีต
“เขาแอบขายเสบียงทหารเพื่อเอาเงินไปเล่นพนัน! เขาเกือบจะเผาประตูเมืองเพราะอารมณ์เสีย! เขาฆ่าม้าศึกเพราะอยากกินเนื้อ และเขาละลายชุดเกราะของอัศวินทั้งหมดเพื่อจะตีดาบในตำนาน!”
ขณะที่โฮเมิร์นพูดต่อไป กิสเลนได้แต่ยืนฟังด้วยสีหน้าอึดอัด
‘ข้าทำถึงขนาดนั้นเลยหรือ?’
เขาแทบจะจำเรื่องราวพวกนั้นไม่ได้ เพราะมันรู้สึกเหมือนเรื่องราวในอีกชีวิตหนึ่ง
“นายน้อยทำเรื่องวุ่นวายเกินจะนับได้! แล้วตอนนี้อะไรอีก? ป่ามอนสเตอร์? ท่านคิดจะทำให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ขนาดไหนอีก?”
กิสเลนหลบสายตาจากพวกเขา พลางแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
‘ข้าจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ’
สำหรับพวกเขา สิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่นาน แต่สำหรับกิสเลน มันคือความทรงจำเลือนลางจากอดีตอันยาวนาน
เขาเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจัง พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ก่อเรื่องแบบนั้นอีก ข้าเปลี่ยนไปแล้ว ท่านเชื่อข้าใช่ไหม?”
