กิสเลนยิ้มเล็กน้อย หวังว่าจะช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่ามันทำให้โฮเมิร์นโกรธยิ่งกว่าเดิม
“อ๊าก… เจ้านี่มัน… ยังยิ้มได้อีกเหรอ!”โฮเมิร์นจับหลังคอของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า
ซวอลเตอร์ที่เฝ้าดูการแลกเปลี่ยนอันดุเดือดนี้อยู่เงียบๆ ถอนหายใจออกมา ก่อนจะถาม
“เจ้าต้องการพัฒนาป่ามอนสเตอร์เพื่อหาเงินใช่ไหม?”
“ใช่ ตอนนี้ทรัพยากรที่มีค่าเพียงสิ่งเดียวในคฤหาสน์ก็คือป่าแห่งนั้น”
ซวอลเตอร์พยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“เราคิดเรื่องนี้มาหลายรุ่นแล้ว แต่ปัญหาคือ เราไม่สามารถเสียสละทหารโดยไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนเกี่ยวกับทรัพยากรในป่านั้นได้ แม้ว่าเราจะมีข้อมูล เราก็ไม่มีศักยภาพเพียงพอที่จะดำเนินการในตอนนี้”
กิสเลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“ข้ารู้สถานการณ์ดี และนั่นคือเหตุผลที่ข้าตั้งใจจะลงมือด้วยตัวเอง โดยไม่ใช้ทรัพยากรของคฤหาสน์”
คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในห้องนิ่งไป
ซวอลเตอร์จ้องมองลูกชายด้วยแววตาที่แฝงความสงสัย แต่ก็มีประกายแห่งความหวังเล็กน้อย
“เจ้ามีเหตุผลอะไรที่ต้องการทำสิ่งนี้ด้วยตัวเอง?”
กิสเลนสบตาพ่อของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“เพราะนี่คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้คฤหาสน์พึ่งพาตัวเองได้อีกครั้ง”
