ในวัยเด็ก กิสเลนเคยมองว่าพ่อของเขาเป็นคนบ้าบิ่น สนใจแต่การต่อสู้ และไม่เคยใส่ใจครอบครัวเลย เขาเคยรู้สึกขุ่นเคืองต่อสิ่งนี้
เขามักอิจฉาลูกหลานขุนนางคนอื่นที่มีชีวิตหรูหราในเขตแดนของตนเอง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวของเขาต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและยากจน
แต่ในตอนนี้ เมื่อเขาเข้าใจถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบ เขารู้สึกว่าเขาสามารถเข้าใจสิ่งที่พ่อของเขาต้องเผชิญได้ ว่ามันยากลำบากเพียงใด
กิสเลนจมอยู่ในความคิดของตัวเอง และเมื่อเห็นลูกชายเงียบไปอีกครั้ง ซวอลเตอร์จึงตัดสินใจถามสิ่งที่เขาสงสัยอยู่ในใจ
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจัดการจามาลกับฟิลิปด้วยตัวเอง นั่นจริงหรือไม่?”
‘จะตอบอย่างไรดีล่ะ?’
กิสเลนเหนื่อยกับข่าวลือต่างๆ ที่แพร่สะพัดเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น
เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่รันดอล์ฟ หัวหน้าอัศวินจะเอนตัวมาข้างหน้าและถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้าได้ยินข่าวลือมาเยอะเลยในช่วงนี้ บอกมาตามตรงเถอะ เจ้าเป็นคนสังหารพวกมันเองรึเปล่า?”
“ข้าไม่ได้ฆ่าพวกมันทั้งหมดด้วยตัวเอง”
เมื่อได้ยินคำตอบ เหล่าผู้ติดตามของตระกูลเพอร์เดียมพยักหน้าอย่างเข้าใจ ราวกับจะบอกว่า‘ก็คงจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว’
ตั้งแต่ต้น ไม่มีใครเชื่อข่าวลือที่ว่ากิสเลนสามารถฆ่าอัศวินทั้งสองได้ด้วยตัวเอง
รันดอล์ฟเองก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนถามต่อ
“ก็ว่าอยู่…ถ้าเช่นนั้น พวกมันฆ่ากันเองใช่ไหม?”
“ใช่ พวกมันสู้กันเอง”
