เนื่องจากแฟรงค์เป็นคนที่สังหารจามาลและฟิลิป คำตอบของเขาจึงไม่ได้ถือว่าเป็นการโกหก
คราวนี้ โฮเมิร์น ผู้จัดการทั่วไปของคฤหาสน์ก้าวออกมา สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ
“นายน้อย ท่านควรปฏิบัติตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่งอยู่เสมอ อย่าลืมว่าท่านคือผู้สืบทอดของเพอร์เดียม เกียรติยศต้องอยู่เหนือสิ่งอื่นใด… และเพื่อคฤหาสน์นี้… ท่านปู่ของท่าน ดันเต้ เพอร์เดียม…”
เสียงของโฮเมิร์นเริ่มยืดยาวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไม่รู้จบ
สำหรับโฮเมิร์น นายน้อยคือภาพแทนของความอับอายขายหน้า บุคคลที่ไม่คู่ควรกับตำแหน่งทายาท และต้นเหตุของปัญหานับครั้งไม่ถ้วน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวตักเตือนทุกครั้งที่พบหน้า
ในอดีต ส่วนหนึ่งของนิสัยกบฏในวัยเยาว์ของกิสเลนมีต้นกำเนิดมาจากเสียงบ่นที่ไม่มีที่สิ้นสุดของโฮเมิร์น แน่นอนว่าโฮเมิร์นไม่มีทางรู้ถึงผลกระทบนั้น
“ข้าเข้าใจแล้วน่า ท่านไม่ต้องเป็นกังวลหรอก”
กิสเลนตัดบทคำบ่นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
‘ดูเขาสิ ตัดบทข้าไปหน้าตาเฉยเพียงเพราะไม่อยากฟัง การพูดกับเขานี่ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ’
โฮเมิร์นปิดปากเงียบลง สีหน้าแสดงความไม่พอใจชัดเจน ครั้งหนึ่งเขาเคยหวังว่าการบ่นจะช่วยให้กิสเลนเติบโตขึ้นเป็นชายที่สมบูรณ์แบบ แต่ในตอนนี้ เขากลับบ่นเพราะกลัวว่านายน้อยอาจสร้างปัญหาให้คฤหาสน์ยิ่งกว่าเดิม
เมื่อเสียงของโฮเมิร์นเงียบลง อัลเบิร์ต เหรัญญิกผู้รอคอยอยู่ก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
