อัศวินลากตัวนักบวช ซึ่งยังคงยืนกรานอยากอยู่ต่อ ออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เกินคาดของนักบวช กิลเลียนก็เริ่มเชื่อมั่น อาการป่วยของลูกสาวเขาถูกบรรเทาลงจริง ๆ
หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น และสัมผัสใบหน้าของลูกสาวด้วยน้ำตาไหลพราก
“ร… เรเชล…”
เมื่ออาการของเรเชลดีขึ้นและความเจ็บปวดบรรเทาลง รอยยิ้มที่สงบสุขก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ มันเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่กิลเลียนได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ และเขาอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน
“นี่… มันเป็นไปได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”
หลังจากสะอึกสะอื้นอยู่นาน กิลเลียนค่อย ๆ ตั้งสติและหันไปหากิสเลนด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวัง
“ลูกสาวข้า… จะหายขาดจริง ๆ เหรอ?”
“หากเธอกินยาต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งถึงสองเดือน เธอควรจะหายดี”
“แ-แล้ว… ท่านทำได้อย่างไร? โรคที่แม้แต่พลังศักดิ์สิทธิ์ยังรักษาไม่ได้…”
“พลังศักดิ์สิทธิ์เพียงกระตุ้นพลังชีวิตและเสริมความสามารถในการฟื้นตัวของร่างกาย มันขึ้นอยู่กับร่างกายว่าจะต่อสู้กับโรคได้หรือไม่ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่มันไม่สามารถรักษาได้ทุกโรค”
คำตอบของกิสเลนเต็มไปด้วยความมั่นใจและท่าทางทะนง
กิลเลียนนิ่งอึ้ง ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี เขาทำได้เพียงมองคนตรงหน้า ผู้ที่ช่วยชีวิตลูกสาวของเขาเอาไว้
หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง กิลเลียนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นไหว
