“แน่นอน ข้ามีศัตรูมากมาย และคงเพิ่มขึ้นอีกเป็นเบือในอนาคต”
ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น กิลเลียนก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปยังมุมห้อง เขาหยิบฉมวกขนาดใหญ่ที่ผูกติดกับเชือกยาวออกมา
“เจ้าจะทำอะไร?”
อัศวินคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความตกใจ
กิลเลียนไม่ได้ตอบ เขาเดินออกไปหน้าประตู และในชั่วพริบตา เขาขว้างฉมวกด้วยพลังมหาศาล
ปัง!
เสียงดังสนั่น ฉมวกพุ่งทะลุประตูไม้และหายไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
จากนั้นกิลเลียนก็รั้งเชือกกลับมาอย่างรุนแรง
เสียงกรีดร้องดังขึ้น
“อ๊ากกกกก!”
ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีเทาถูกฉมวกแทงทะลุไหล่ และถูกดึงกลับมาผ่านประตูที่แตกกระจาย
ทุกสายตาในห้องจับจ้องไปที่ชายคนนั้น
เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
กิสเลนหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะพูดขึ้น
“ดูเหมือนเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ”
เบลินดาและอัศวินต่างจ้องชายคนนั้นด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ พวกเขาไม่ทันรู้ตัวเลยว่ามีคนลอบติดตามอยู่
“เจ้า… เจ้าเป็นใคร? ใครส่งเจ้ามา?”
กิสเลนถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
ชายคนนั้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรงแต่ไม่ยอมตอบคำถาม
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะเลือกความเงียบสินะ”
กิสเลนพูดด้วยท่าทีผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้กิลเลียน
“เอาตัวเขาออกไป เราไม่มีเวลามาเสียกับเขาอีก”
กิลเลียนลากชายคนนั้นออกไปยังห้องข้าง ๆ
เสียงกระแทกและเสียงโหยหวนดังขึ้นจากอีกห้องหนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะเงียบลงในที่สุด
