ระหว่างทางไปยังอาณาเขตเรย์โฟลด์ เบลินดาเอ่ยถามขึ้น
“แต่เจ้าจะไม่ซื้อของขวัญจริงๆ เหรอ? ไปแบบนี้เลยน่ะหรือ?”
“…อืม ข้าก็คงซื้อดอกไม้สักช่อนั่นแหละ”
“นี่เป็นครั้งแรกในรอบนานที่เจ้าจะเจอนาง แค่นี้จะพอเหรอ? ข้าว่านางคงไม่ชอบเท่าไหร่นะ”
“ข้าไม่สนใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นางประทับใจอยู่แล้ว”
“อืม…”
คำพูดของกิสเลนเต็มไปด้วยความจริงจัง
ในชีวิตก่อนที่เขายังไม่รู้อะไรเลย เขาเอาแต่กังวลกับการพยายามทำให้เอมิเลียพอใจตลอดเวลา แต่ในตอนนี้ เขาไม่มีความต้องการใดๆ ที่จะทำให้นางประทับใจอีกต่อไป โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ในอนาคตจะกลายมาเป็นศัตรูของเขา
เขายังไม่มีความคิดที่จะรักษาความสัมพันธ์ของการหมั้นหมายเอาไว้
‘คราวนี้ ข้าจะไม่ให้นางผลาญเงินไปโดยเปล่าประโยชน์อีก’
ไม่ว่ากองทัพจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ถ้าขาดอิสระทางการเงินก็ไร้ความหมาย สงครามต้องการเงินและทรัพยากรมหาศาล หากไม่มีเงินสนับสนุนกองทัพ ก็ไม่ต่างอะไรจากการไร้กองทัพโดยสิ้นเชิง
เขาได้เรียนรู้บทเรียนนี้อย่างเจ็บปวดมาแล้ว ในวันที่ต้องเผชิญกับคลื่นเสบียงที่ไม่มีวันหมดสิ้นจากราชอาณาจักรในชีวิตก่อนของเขา
พวกเขาไม่มีเงินมากพอที่จะเลี้ยงดูหรือจัดหาอาวุธยุทโธปกรณ์ให้ทหารอย่างเหมาะสม และต่อให้พยายามแค่ไหน ในสถานการณ์แบบนั้นมันก็เป็นไปไม่ได้
‘ข้าต้องรีบเดินเกมให้เร็วขึ้นกว่านี้’
