“เห็นไหม ข้าบอกแล้วใช่ไหม?”
เอเลน่ากระซิบอะไรบางอย่างกับสาวใช้ก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินตามกิสเลนเข้าไปในปราสาท
“พี่ชาย! พี่ชาย รอข้าด้วย!”
เธอรีบวิ่งเข้ามาเกาะแขนกิสเลนอย่างสนิทสนม
นับตั้งแต่เหตุการณ์ในวันงานเทศกาล เอเลน่าดูเหมือนจะสบายใจขึ้นมากเมื่ออยู่ใกล้กิสเลน
“พี่ชาย แล้วเงินที่ได้จากการดวลล่ะ? พี่ชายจะเอาไปทำอะไร?”
เธอมองเขาด้วยสายตาคาดหวังเต็มไปด้วยความอยากรู้ สีหน้าที่เคยหม่นหมองหายไปหมด ตอนนี้เอเลน่าดูสดใสมากขึ้น
ด้วยความยากจนของตระกูลเพอร์เดียม เอเลน่าแทบไม่มีเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับสวยงามเหมือนเด็กสาววัยเดียวกัน
ในงานเต้นรำหรืองานเลี้ยง เธอมักจะมองเหล่าสตรีจากตระกูลอื่นในชุดที่งดงามด้วยความอิจฉา
แต่ตอนนี้ เมื่อคิดว่ากิสเลนอาจมีเงินมากขึ้น เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความหวังเล็กๆ
“ข้ามีแผนสำหรับเงินนี้แล้ว” กิสเลนตอบพร้อมหัวเราะเบาๆ พลางพยายามดึงแขนออกจากการเกาะของเอเลน่า แต่เธอไม่ยอมปล่อย
“นี่ เธอออกกำลังกายอะไรหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงแรงเยอะขนาดนี้?”
“หยุดเปลี่ยนเรื่องเถอะ! ให้หนูเดานะ พี่ชายคงวางแผนจะซื้อของขวัญให้เอมิเลียใช่ไหม? พี่ชายพยายามทำคะแนนกับนางมาตลอดนี่นา”
“อะไรนะ?”
