“ปีศาจ? ไม่หรอก ข้าควรได้รับคำขอบคุณมากกว่าที่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แบบนี้ ถือว่าเป็นบทเรียนสอนชีวิตก็แล้วกัน เฮ้ เจ้าพาพวกเขาออกไปแล้วพาไปรักษาด้วยล่ะ”
องครักษ์รีบพยุงตัวเคนขึ้นหลังและพาออกจากสนามฝึกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเงาร่างของเคนหายลับไป ผู้ชมที่เฝ้าดูอยู่ด้วยความตึงเครียดค่อยๆ ปลดปล่อยอารมณ์ ส่งเสียงเชียร์และปรบมือดังสนั่น
ทุกคนต่างชื่นชมกิสเลนที่แสดงความสามารถอย่างน่าประทับใจ และรู้สึกสะใจที่ได้เห็นเคนถูกซัดจนพ่ายแพ้
“โห! นายน้อยยอดเยี่ยมจริงๆ!”
“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเขาเก่งขนาดนี้!”
“ดื่มเหล้าและกินเนื้อกันได้แล้ว!”
บรรยากาศแห่งความตื่นเต้นอบอวลไปทั่ว สนามฝึกกลายเป็นสถานที่ฉลองไปในทันที
ในมุมหนึ่งของสนาม อัศวินบางคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์หันมามองสโควานด้วยสายตาแปลกใจ
“มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?”
“สโควาน เจ้า…”
สโควานยิ้มอย่างภาคภูมิ ขณะที่ยกขวดเหล้าขึ้นดื่มจนหมด หยดสุดท้าย เขามองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจก่อนจะหันไปสบตากับเอเลน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอยกคางขึ้นเล็กน้อยด้วยความพอใจ ดวงตาเปล่งประกายแห่งความโล่งอก
“วู้ววว!”
แม้กระทั่งตอนที่กิสเลนเดินกลับไปยังปราสาท ผู้ชมยังคงส่งเสียงเชียร์และปรบมือไม่หยุด
กิสเลนยิ้มบางๆ พร้อมกับโบกมือให้พวกเขา ราวกับว่าทำไปเพราะไม่มีทางเลือก สายตาของเขาสบเข้ากับสโควาน
สโควานยิ้มตอบพร้อมยกขวดเหล้าขึ้นมาอีกครั้ง
กิสเลนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้เขา
