แต่ข้อเรียกร้องของกิสเลนไม่ได้จบลงแค่นั้น
“อ้อ แล้วอย่าลืมเลี้ยงเหล้าและเนื้อทุกคนที่นี่ด้วยล่ะ อย่างน้อยเจ้าก็คงมีเงินพอสำหรับเรื่องนั้นใช่ไหม? แต่ห้ามหักจาก 1,000 เหรียญนะ นั่นเป็นหนี้สำหรับการแพ้ดวล”
“มันไม่ยุติธรรมเลย! ท่านเป็นคนบอกเองว่าถ้าชนะจะเลี้ยง! ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายจ่าย?”
องครักษ์ที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจปิดปากเงียบลงเมื่อเห็นแววตาเยาะเย้ยของกิสเลน
“ทำไม? จะไม่พูดไรเลยเหรอ? ไม่พอใจ? หรือว่าแค่ตระหนี่? หลังจากที่พวกเจ้าก่อเรื่องสร้างความเดือดร้อนให้คนในเขตของข้า ก็ควรเลี้ยงพวกเขาเพื่อไถ่โทษบ้างสิ”
คำพูดที่ราวกับออกมาจากผู้ผดุงความยุติธรรมของกิสเลน ยิ่งทำให้องครักษ์โกรธเคือง เพราะพวกเขารู้ดีว่ากิสเลนเองก็สร้างปัญหาให้คนของเขาไม่น้อยเช่นกัน
แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมพยักหน้าด้วยความจำใจ
“…เข้าใจแล้ว”
“เจ้ารับผิดชอบแล้วก็ทำให้จบเรื่องไปซะ”
กิสเลนเก็บดาบ ก่อนจะลากตัวเคนที่ยังนอนอยู่
กิสเลนลากตัวเคนที่ยังนอนอยู่บนพื้นด้วยสภาพสะบักสะบอม ใบหน้าบวมปูดจนแทบมองไม่ออกว่าเคยเป็นทายาทผู้สูงศักดิ์
เคนที่ยังไม่รู้ตัวว่าการดวลจบลงแล้วพึมพำเสียงอ่อนแรง
“ป…ปล่อยข้าไปเถอะ…”
กิสเลนหัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับ
“ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก จะฆ่าเจ้าทำไมกัน? เจ้าจะยังตายไม่ได้จนกว่าจะคืนเงินข้าก่อน เข้าใจไหม?”
“แ…แก…ปีศาจ…”
