เมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในกำมือของเขาอย่างสมบูรณ์ กิสเลนก็เตรียมลงมือชกครั้งสุดท้าย เขามองเคนซึ่งบัดนี้บวมช้ำทั่วทั้งตัวและใกล้จะร้องไห้ แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
“นี่”
“…?”
“กัดฟันไว้แน่นๆ ถ้าไม่ทำ เจ้าจะกัดลิ้นตัวเองจนขาดเอา”
ตู้ม!
เสียงหมัดของกิสเลนที่กระแทกเข้ากับท้องของเคนดังก้องราวกับฟ้าผ่า ผู้ชมต่างตกตะลึงจนถอยกรูดไปโดยอัตโนมัติ
ตูม! ตูม! ตูม!
ร่างของเคนกระเด็นข้ามสนามฝึกด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง ก่อนจะพุ่งไปชนกำแพงเสียงดังสนั่น เมื่อร่างของเขาร่วงลงกับพื้น บนกำแพงนั้นปรากฏรอยร้าวเป็นเส้นๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อน
และทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นจากหมัดเดียวเท่านั้น
อัศวินที่ยืนดูอยู่ต่างมีสีหน้าตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ
“ละ…แบบนี้เป็นไปได้ยังไง?”
“ข้าไม่เห็นจะรู้สึกถึงมานาเลยนะ…”
ที่จริงแล้ว กิสเลนได้ใช้มานาใส่ในหมัดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงมันกลับโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น
แต่สำหรับผู้ชมแล้ว เหมือนกับว่ากิสเลนแสดงพละกำลังมหาศาลโดยไม่ใช้มานาแม้แต่น้อย ซึ่งมีเพียงผู้ที่เป็นปรมาจารย์เท่านั้นที่จะสามารถควบคุมมานาได้แม่นยำเช่นนี้
“จบแล้ว!”
“นายน้อยชนะแล้ว!”
“ไม่น่าเชื่อเลย! นายน้อยชนะดวลจริงๆ!”
เสียงโห่ร้องยินดีจากผู้ชมดังขึ้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าการต่อสู้จบลงสำหรับกิสเลน หากเขามีน้ำใจพอที่จะหยุดเรื่องเพียงเท่านี้ เขาคงไม่มีทางเอาตัวรอดในโลกทหารรับจ้างมาได้ตั้งแต่แรก
