เคนคำรามลั่น แต่กิสเลนหลบการโจมตีของเคนอย่างง่ายดาย ก่อนจะเริ่มซัดหมัดใส่ตัวเคนต่อเนื่อง
เพี๊ยะ!
“อั่ก! ไอ้สารเลว!”
เพี๊ยะ!
“ไอ้… อ๊าก!”
เพี๊ยะ!
“แกกล้า… เค้ก!”
เพี๊ยะ!
“ขะ…ขอเวลาหน่อย!”
เพี๊ยะ!
เคนแทบไม่มีโอกาสได้ตอบโต้หรือแม้แต่ด่ากลับ เขาต้องรับการโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างต่อเนื่อง
ผู้ชมที่มองดูต่างเต็มไปด้วยความทึ่งและประหลาดใจ
“การเคลื่อนไหวของนายน้อย…”
“โอ้โห นี่มันสุดยอดไปเลย”
“เขาเคยเก่งขนาดนี้มาตลอดเลยหรือ?”
การเคลื่อนไหวของกิสเลนนั้น ทั้งอ่อนช้อย งดงาม และบางครั้งก็รุนแรงแกร่งกร้าว แม้แต่อัศวินที่ยืนดูอยู่ก็ยังต้องอึ้งในฝีมือที่ฉายชัดในตัวเขา
ทุกการเคลื่อนไหวของกิสเลนแสดงถึงทักษะที่ช่ำชองในระดับที่ไม่ควรปรากฏในอายุของเขา ด้วยระดับฝีมือเช่นนี้ แม้แต่การเปรียบเทียบตัวเองกับกิสเลนก็ยังยากที่จะมั่นใจได้ว่าตนจะเหนือกว่า
“ว้าวววว!”
“นายน้อยเจ๋งที่สุด!”
“เท่จริงๆ!”
เสียงเชียร์ของผู้ชมดังขึ้นไม่ขาดสาย ขณะที่กิสเลนปล่อยหมัดออกไปอย่างพริ้วไหว ความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นทำให้ผู้ชมรู้สึกราวกับได้รับการปลดปล่อยจากความหงุดหงิดที่สะสมอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น การได้เห็นเคนโดนซัดก็เป็นความบันเทิงของตัวเองไปด้วย คนส่วนใหญ่ไม่ชอบเคนอยู่แล้ว เพราะเขามักมาเพื่อกลั่นแกล้งคนอื่น
‘ถึงเวลาแล้วสินะที่ต้องเริ่มจริงๆ’
