“เจ้าไม่มีศักดิ์ศรีของขุนนางเลยหรือไง ไอ้บัดซบ!!”
“ไม่มีเลยสักนิด เจ้าจะมัวแต่พูดไปเรื่อยหรือไง? ถ้ากลัว ข้าใช้นิ้วเดียวสู้เอาปะ?“
กิสเลนยกนิ้วชี้ขยับไปมาอย่างท้าทาย ทำให้ผู้ชมรอบๆ ระเบิดเสียงหัวเราะแทบจะทันที นี่ไม่ได้รู้สึกเหมือนการดวลของขุนนางอีกต่อไป ผู้ชมเห็นเป็นเพียงการตะลุมบอนของนักเลงริมถนนเท่านั้น
“ฮ่าๆๆ!”
“นิสัยนายน้อยเปลี่ยนไปนะเนี่ย!”
“แต่แบบนี้สนุกกว่าดูเยอะเลย!”
ในชั่วขณะนั้น ภาพลักษณ์ของกิสเลนผู้สิ้นหวังในอดีตหายไปจากใจผู้ชมแทบหมดสิ้น ทุกคนเริ่มคาดหวังสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ด้วยความตื่นเต้น
ท่ามกลางเสียงเชียร์จากฝูงชนและการยั่วยุของกิสเลน เคนทนไม่ไหวอีกต่อไป ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ
“ไอ้บ้าเอ๊ย! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”
“อ่า ยังจะพล่ามอยู่อีก ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าเพ้อเจ้อ”
ฟุ่บ!
ทันใดนั้น กิสเลนพุ่งเข้าหาเคนอย่างรวดเร็ว พร้อมฟาดฝ่ามือเข้าที่หัวของเคน
เพี๊ยะ!
“อั่ก!”
เคนร้องเสียงหลงจากความเจ็บปวด เขาไม่ทันตั้งตัวในการโจมตีครั้งนี้ แม้จะเป็นแค่การตบ แต่แรงกระแทกนั้นรุนแรงถึงขั้นทำให้เขารู้สึกปวดร้าวราวกับหัวสมองสั่นสะเทือน
เขากุมหัวด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเซถอยหลังไปอย่างไร้ทิศทาง แล้วคำรามด้วยความเดือดดาลราวกับวัวกระทิง ก่อนจะพุ่งเข้าหากิสเลนอีกครั้ง
“ไอ้หยิ่งยโสเอ๊ย!”
